Mε αγάπη, Λούκοφ
Μετάφραση: Όλγα Γκατζονίκα
Εκδόσεις Κλειδάριθμος
Ακούστε το podcast εδώ
Λοιπόν παιδιά, σήμερα θα σας πω μια πικρή ιστορία. Μετά από πάρα πολύ καιρό αποχής μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό που είχα και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ ώστε να διαβάσω, αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα από τα συνηθισμένα μου. Είπα να αφήσω για λίγο τους δράκους, τα ξωτικά, τους δαίμονες, αλλά και τους κλασικούς, πλούσιους πλην ταλαιπωρημένους άντρες στην άκρη. Το είδα μάλιστα ως μια τέλεια ευκαιρία να επιστρέψω σιγά σιγά στο είδος της λογοτεχνίας που διάβαζα πριν από καιρό, σε κάτι πιο γειωμένο. Ήθελα να πιάσω στα χέρια μου κάτι διαφορετικό, που να αφορά το τώρα, τον πραγματικό κόσμο, μια καθημερινή ιστορία.Και κάπως έτσι, βρέθηκα μπροστά στο περιβόητο Με αγάπη, Λούκοφ της Mariana Zapata.
Και θα είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας: Ενώ αναγνωρίζω γιατί η συγγραφέας θεωρείται από πολλούς η βασίλισσα του είδους, εμένα αυτό το προσγειωμένο βιβλίο με ξεπέρασε. Με κούρασε σε τέτοιο βαθμό που αναγκάστηκα να το αφήσω στη μέση κάτι που δεν κάνω εύκολα.
Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ουσιαστικό χτίσιμο των χαρακτήρων και στην καθαρή, περιττή φλυαρία. Όταν επιλέγεις να απλώσεις ένα ρομάντζο σε 588 σελίδες, δημιουργείς στον αναγνώστη μια προσδοκία. Περιμένεις ότι αυτός ο όγκος δικαιολογείται από την πλοκή. Εδώ, δυστυχώς, ένιωσα ότι πατάγαμε συνεχώς fast forward και pause στο ίδιο ακριβώς σημείο.
Ένιωθα ότι διάβαζα σε πραγματικό χρόνο κάθε προπόνηση, κάθε ασήμαντη σκέψη και λεπτομέρεια που δεν πρόσφερε απολύτως τίποτα στην ιστορία. Αντί για πλοκή που προχωράει, είχαμε μια ανακύκλωση των ίδιων καυγάδων.
Καταλαβαίνω το concept του slow-burn, αλλά εδώ δεν μιλάμε απλώς για αργή εξέλιξη, μιλάμε για μια ιστορία που αρνείται να πάρει μπρος. Όταν φτάνεις στα μισά, έχεις καταναλώσει εκατοντάδες σελίδες και συνειδητοποιείς ότι αν αφαιρέσεις τις κουραστικές λεπτομέρειες η πλοκή χωράει σε ένα σύντομο διήγημα, νιώθεις ότι το βιβλίο δεν σέβεται τον χρόνο σου. Οπότε, προτίμησα να το κλείσω και, μεταξύ μας μου έλειψαν οι δράκοι
Και θα είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας: Ενώ αναγνωρίζω γιατί η συγγραφέας θεωρείται από πολλούς η βασίλισσα του είδους, εμένα αυτό το προσγειωμένο βιβλίο με ξεπέρασε. Με κούρασε σε τέτοιο βαθμό που αναγκάστηκα να το αφήσω στη μέση κάτι που δεν κάνω εύκολα.
Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ουσιαστικό χτίσιμο των χαρακτήρων και στην καθαρή, περιττή φλυαρία. Όταν επιλέγεις να απλώσεις ένα ρομάντζο σε 588 σελίδες, δημιουργείς στον αναγνώστη μια προσδοκία. Περιμένεις ότι αυτός ο όγκος δικαιολογείται από την πλοκή. Εδώ, δυστυχώς, ένιωσα ότι πατάγαμε συνεχώς fast forward και pause στο ίδιο ακριβώς σημείο.
Ένιωθα ότι διάβαζα σε πραγματικό χρόνο κάθε προπόνηση, κάθε ασήμαντη σκέψη και λεπτομέρεια που δεν πρόσφερε απολύτως τίποτα στην ιστορία. Αντί για πλοκή που προχωράει, είχαμε μια ανακύκλωση των ίδιων καυγάδων.
Καταλαβαίνω το concept του slow-burn, αλλά εδώ δεν μιλάμε απλώς για αργή εξέλιξη, μιλάμε για μια ιστορία που αρνείται να πάρει μπρος. Όταν φτάνεις στα μισά, έχεις καταναλώσει εκατοντάδες σελίδες και συνειδητοποιείς ότι αν αφαιρέσεις τις κουραστικές λεπτομέρειες η πλοκή χωράει σε ένα σύντομο διήγημα, νιώθεις ότι το βιβλίο δεν σέβεται τον χρόνο σου. Οπότε, προτίμησα να το κλείσω και, μεταξύ μας μου έλειψαν οι δράκοι
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου