SoKaRi

Περιμένοντας τους προβοκάτορες…

2012-02-17T10:18:00.001+02:00

απο το Omnia tv
Τί περιμένουν μπροστά από την οθόνη μαστουρωμένοι?
Είναι οι προβοκάτορες να δράσουν σήμερα.
— Γιατί μέσα στην Βουλή μια τέτοια συμμαχία;
Τί κάθοντ’ οι πολιτικοί και δεν μας νουθετούνε;
Γιατί οι προβοκάτορες θα φθάσουν σήμερα.
Τί λόγους πια θα βγάζουν οι πολιτικοί;
Οι προβοκάτορες σαν έλθουν θα επιχειρηματολογήσουν και για κείνους.
—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στου χρηματιστηρίου την πιο μεγάλη οθόνη
στον δείκτη επάνω, επίσημος, φορώντας το ευρώ;
Γιατί οι προβοκάτορες θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να του δώσει μια συνωμοσία. Εκεί
του έγραψε τίτλους κρατικους πολλούς κι ομόλογα.
— Γιατί οι δεκάδες μας μπάτσοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες (απο αίμα), βαμμένες ποδιές·
γιατί χειροπέδες φόρεσαν στην λογική μας,
και δακρογόνα με λαμπρές, γυαλιστερές λάμψεις και κρότους·
γιατί να πιάσουν σήμερα δολοφονικά μπαστούνια
μ’ ακροδεξιά σήματα και εθνόσημα σκαλιγμένα;
Γιατί οι προβοκάτορες θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους προβοκάτορες.
—Γιατί κ’ οι άξιοι κονδυλοφόροι δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τον εμετό τους, να σκίσουνε τα ρούχα τους;
Γιατί οι προβοκάτορες θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί τα λένε καλύτερα κι από τον Πούλιτζερ.
— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η κρίση. (Τα πρόσωπα ξαφνικά μάσκες που έπεσαν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατείες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ βασανισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι προβοκάτορες δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα της λογικής,
και είπανε πως προβοκάτορες πια είναι παντού.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς προβοκάτορες.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

http://parallhlografos.wordpress.com/2012/02/16/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%82/

Πως θα σωθεί η παγκόσμια οικονομία; Ποιος ευθύνεται για την κρίση; Φταίει το σύστημα; Χρειάζεται περισσότερο κράτος ή περισσότερος καπιταλισμός;

2012-02-17T10:03:00.001+02:00

Public Enemy

Για την οικονομική κρίση η οποία ξέσπασε πριν από 4 περίπου χρόνια και εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον πλανήτη έχουν κατηγορηθεί σχεδόν οι πάντες. Οι ανεύθυνοι τραπεζίτες, τα άπληστα στελέχη μεγάλων εταιριών, οι ανίκανοι νομοθέτες και οι πολιτικοί, το χαμηλό εργατικό κόστος στην Κίνα ή η οικονομική φούσκα στην Ελλάδα, ο George Bush και η Angela Merkel, οι οίκοι αξιολόγησης, το Ευρώ, οι σπάταλοι καταναλωτές.

Καθώς οι προβλέψεις για το 2012 είναι ζοφερές και κάποια ρεαλιστική λύση για την παγκόσμια οικονομία δεν φαίνεται στον ορίζοντα, στόχος της κριτικής έχει γίνει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Το γιατί είναι εύκολο να το συμπεράνεις. Όσο η ανεργία αυξάνεται και το βιοτικό επίπεδο των οικογενειών πέφτει, ο καπιταλισμός, στη σημερινή του μορφή, αποτυγχάνει να κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει: οικονομικές ευκαιρίες και καλύτερο μέλλον για όλους. Έτσι μάθαμε άλλωστε στο σχολείο, ότι καπιταλισμός είναι ένα αξιοκρατικό σύστημα που ανταμείβει τη σκληρή εργασία και το ταλέντο. Η οικονομική κρίση όμως του 2008 κάνει το καπιταλισμό να φαίνεται ένα σύστημα που λειτουργεί μόνο για τους προνομιούχους και τους δικτυωμένους. Για πολύ κόσμο, οι χρηματιστές της Wall Street παραμένουν αδιόρθωτοι και αμετανόητοι, και πλουτίζουν με τη χρήση των ίδιων επικίνδυνων χρηματοοικονομικών εργαλείων που προκάλεσαν την κρίση.

Οι Έλληνες, οι Πορτογάλοι ή οι Ισπανοί υποφέρουν από δραματικές περικοπές στους προϋπολογισμούς τους και τρομερές φοροεπιδρομές, μόνο και μόνο για να καθησυχαστούν οι κάτοχοι των ομολόγων τους και οι τραπεζίτες. Οι CEOs μεγάλων εταιριών τσεπώνουν χοντρά μπόνους όταν την ίδια ώρα προβαίνουν σε μαζικές απολύσεις προσωπικού, ενώ οι τράπεζες κάνουν κατάσχεση τα σπίτια πολλών οικογενειών που δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.

Όμως οι ρίζες του προβλήματος είναι ακόμα πιο βαθιές. Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, καθώς ο καπιταλισμός έγινε πιο φιλελεύθερος και παγκοσμιοποιημένος, οι πλούσιοι επωφελήθηκαν τεράστια κέρδη, ενώ για τον πολύ κόσμο έμειναν μόνο τα ψίχουλα. Το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς έχει διογκωθεί σχεδόν παντού.

Η απελευθέρωση του εμπορίου που επέφερε η παγκοσμιοποίηση, οδήγησε σε κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων σε Αμερική και Ευρώπη, μόνο και μόνο για να ξανανοίξουν στη Κίνα ή σε άλλες χώρες χαμηλού κόστους, με κόστος, βεβαίως, εκατομμύριων θέσεων εργασίας.

Στην περίπτωση της Αμερικής, έρευνα έδειξε ότι οι εργαζόμενοι δεν κερδίζουν τόσο όσο στο παρελθόν σε σύγκριση με τα διευθυντικά στελέχη, οι μισθοί των οποίων φτάνουν 325 φορές πάνω αυτών των εργατών, όταν το 1970 ήταν μετά βίας 30 φορές πάνω.

Ο Kaylee Dedrick, διαδηλωτής του κινήματος Occupy Wall Street, λέει ότι ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί σήμερα. «Θέλουμε να δούμε τον καπιταλισμό να δημιουργεί περισσότερα και όχι να οδηγεί σε συγκέντρωσης δύναμης σε μία μικρή υποομάδα, με τους υπόλοιπους να διαμαρτύρονται για το μερίδιό τους».

Ο καπιταλισμός έχει δεχθεί, βεβαίως, τέτοια κριτική και στο παρελθόν. Ο Καρλ Μαρξ είχε τονίσει την καταπίεση που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα δημιουργεί λόγω του τρόπου λειτουργίας του. Η ίδια κριτική είχε ασκηθεί και κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929, όπου πάλι είχαν κατηγορηθεί οι αγορές και οι τραπεζίτες για την ανεξέλεγκτη λειτουργία τους, η οποία τελικώς οδήγησε στην κατάρρευση.

Παρόλα αυτά, ο καπιταλισμός νίκησε το μεγάλο του αντίπαλο, τον κομμουνισμό, και εδραιώθηκε παγκοσμίως. Αυτό έγινε γιατί κανένα άλλο οικονομικό σύστημα στην ανθρώπινη ιστορία δεν αποδείχθηκε ικανότερο στην παραγωγή πλούτου και την ανάπτυξη.

Σύμφωνα με τον Angus Maddison, το παγκόσμιο ΑΕΠ επταπλασιάστηκε ως το 1820, ενώ τα τελευταία 200 χρόνια που κυριάρχησε ο καπιταλισμός αυξήθηκε πάνω από 70 φορές! Ο καπιταλισμός μείωσε τη φτώχεια σε πολύ μεγάλη κλίμακα, ώθησε την καινοτομία, ενίσχυσε την επιχειρηματικότητα, την πρωτοβουλία και την κοινωνική κινητικότητα.

Καπιταλισμός: ένα δυναμικό σύστημα

Ένας λόγος που ο καπιταλισμός είχε τέτοια επιτυχία είναι το γεγονός ότι ποτέ δεν ήταν στατικός. Επιβίωσε και ευδοκίμησε διότι αναμορφώθηκε, ξανά και ξανά, ως απάντηση στις αδυναμίες της κάθε εποχής. Η Μεγάλη Ύφεση οδήγησε σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έκαναν το σύστημα πιο σταθερό και πιο δίκαιο, με σημαντικό κρατικό παρεμβατισμό και ρύθμιση των αγορών. Ο στασιμοπληθωρισμός του 1970 έπρεπε να αντιμετωπιστεί με περισσότερη παραγωγικότητα και καινοτομία. Ο Reagan και η Thatcher ήταν η απαρχή του ανοίγματος των αγορών, της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων και του ελεύθερου εμπορίου που οδήγησαν σε μεγάλη οικονομική άνθηση.

Η παρατεταμένη κρίση του συστήματος σήμερα καταδεικνύει πως ο καπιταλισμός έχει φτάσει σε ένα ακόμα κρίσιμο σημείο. Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα παραμένει επισφαλές, και ο πόνος που προκαλείται στη μέση οικογένεια είναι τεράστιος. Ο καπιταλισμός πρέπει να αναμορφωθεί και να ισορροπήσει ώστε να μην είναι επιρρεπής σε επαναλαμβανόμενες καταρρεύσεις.

Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να αλλάξει το καπιταλιστικό σύστημα τη μορφή του. Η ερώτηση είναι πως.

Σε αυτό δεν υπάρχει καμία συμφωνία. Πολλοί σήμερα πιστεύουν ότι η οικονομική κρίση έχει προκληθεί από την ανεξέλεγκτη λειτουργία των αγορών όπως το 1929. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, δεν μπορεί κανείς να εμπιστευτεί τους τραπεζίτες και τα μεγαλοστελέχη ότι θα δρουν υπεύθυνα. Θα ρισκάρουν την ευρωστία της οικονομίας μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν περισσότερα κέρδη και θα ξεζουμίσουν το εργατικό δυναμικό δίνοντάς τους μη αξιοπρεπείς μισθούς. Η λύση είναι ένας νέος ρόλος του κράτους, το οποίο θα ρυθμίσει και θα ελέγξει τις υπερβολές του καπιταλισμού.

Αντί αυτού όμως, τα κράτη υποχωρούν υπό το βάρος των χρεών και των ελλειμμάτων τους. Κόβουν κοινωνικές παροχές που ενισχύουν τα φτωχά κοινωνικά στρώματα και αντί να ελέγξουν τις αγορές κάνουν το ακριβώς αντίθετο, καταργώντας και τα τελευταία «εμπόδια» στην επιχειρηματικότητα ή την αγορά εργασίας.

Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη, που λέει ότι αυτό που χρειάζεται είναι ακόμα περισσότερος καπιταλισμός και πως δεν απέτυχε το οικονομικό σύστημα αλλά το πολιτικό. Η διάσωση των τραπεζών από την κατάρρευση το 2008 ανέτρεψε στην ουσία την ετυμηγορία της αγοράς, ανταμείβοντας κατά κάποιον τρόπο κακές πρακτικές. «Αν ο καπιταλισμός είχε λειτουργήσει ελεύθερα, κανένας από αυτούς τους τύπους δεν θα είχε σήμερα δουλειά», λέει ο Jim Walker, ιδρυτής της εταιρίας ερευνών Asianomics στο Χονγκ Κονγκ. «Ο μόνος τρόπος να τους γίνουν πιο υπεύθυνοι είναι αν χρεοκοπήσουν. Η αδικία δεν διαιωνίζεται από τον καπιταλισμό, αλλά από τις κυβερνήσεις».

Η διαμάχη ανάμεσα στις δύο απόψεις – περισσότερο κράτος ή περισσότερος καπιταλισμός – συνεχίζεται ως σήμερα. Συχνά, το υπόβαθρο αυτής της διαμάχης είναι φιλοσοφικό και πηγάζει από την αντίληψη καθενός περί δικαιοσύνης και αξιοκρατίας. Είναι «ηθικό» να διασώζεις τις τράπεζες από την κατάρρευση για να μην ζημιωθεί ο κόσμος και χαθούν περιουσίες από απλούς καταθέτες ή επενδυτές , ή με αυτόν τον τρόπο ζημιώνεις τον αξιοκρατικό πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος και επικροτείς κακές πρακτικές, διαιωνίζοντας έτσι το πρόβλημα;

Το μόνο σίγουρο από αυτήν την κρίση είναι ότι το σύστημα θα αλλάξει. Ο καπιταλισμός δεν θα είναι ο ίδιος με αυτόν πριν την κρίση του 2008. Η κοινωνική έκρηξη διαμαρτυρίας από την Αμερική ως το Λονδίνο και την Αθήνα απλά δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Παρόλα αυτά ο καπιταλισμός ως βασικό οικονομικό σύστημα θα συνεχίσει να ενισχύεται. Η Ινδία, η Κίνα και πολλές ακόμα αναπτυσσόμενες οικονομίες, στρέφονται στον καπιταλισμό για να δημιουργήσουν πλούτο και κοινωνική ευημερία.

Η πρόκληση που έχουν να αντιμετωπίσουν σήμερα οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες και οι οικονομολόγοι είναι πως θα αναμορφώσουν το καπιταλιστικό σύστημα ώστε να ενισχύσουν την ανάπτυξη, να στηρίξουν δυναμικά τους μη προνομιούχους, μετριάζοντας ταυτόχρονα τις παθογένειες της παγκοσμιοποίησης και της απληστίας. Το αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας και της αλλαγής θα επηρεάσει τις τύχες του καπιταλισμού και της παγκόσμιας οικονομίας για την επόμενη γενιά.

(Άρθρο του περιοδικού Time, 30 Ιανουαρίου 2012)

http://www.lifo.gr/team/publicenemy

Είσαι μικρός

2012-02-17T09:49:00.001+02:00

Όχι, δεν μοιράζομαι την θλίψη σας.
Δεν μπορώ να την μοιραστώ, συγχωρέστε με.
Ίσως γιατί την πρώτη μου ανάσα την πήρα σε ένα προσφυγικό χαμόσπιτο μιας εργατούπολης που δεν είχε την τύχη να την φιλοτεχνήσει κανένας Τσίλερ.
Ίσως γιατί από το παράθυρο μου δεν έβλεπα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά φουγάρα να καπνίζουν. Φουγάρα που έκαιγαν τον ιδρώτα της μάνας μου που δεν έμαθε ποτέ για την αξία της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής καθώς από τα 13 της τύλιγε το ψωμί στην εφημερίδα και ξεκινούσε στις 5μιση το πρωί για την φάμπρικα.
Δεν μοιράζομαι την θλίψη σας. Γιατί όσα «μ’ έφτιαξαν» είναι άφλεκτα και αλεξίσφαιρα. Δεν με εγκλώβισαν στα ντουβάρια τους, ούτε στις μπογιές τους, ούτε στις νότες τους, ούτε στις λέξεις τους. Γιατί όταν κοιτώ την Γκουέρνικα δεν βλέπω το αριστούργημα του κυβισμού. Βλέπω το ρημαγμένο από τον φασισμό Δίστομο και ακούω ηπειρώτικα μοιρολόγια.
Γιατί όταν διαβάζω την υπερρεαλιστική Μαρία Νεφέλη, μυρίζω το ανθρώπινο αίμα της τάξης μου. Γιατί είχα έναν δασκαλάκο που μού ‘μαθε πως το σαράι είναι σαράι γιατί απέναντι στέκει η καλύβα του Καραγκιόζη που το ‘χτισε. Συγχωρέστε μου που κρατώ την θλίψη μου για την καλύβα, κι όχι για το σαράι… Δεν είχα την τύχη να μεγαλώσω στα σαλόνια σας και να διαβάσω τα βιβλία σας.
Μεγάλωσα στον Δρόμο και έμαθα να διαβάζω τοίχους.
Σ’ έναν έγραφε: «Η τέχνη δεν είναι βάλσαμο. Η τέχνη είναι αλκοόλ.»
Κι έτσι «μεθυσμένη» ακούω τον Ρίκο να λέει «παίχτε…» και η φτωχογειτονιά να γίνετε μούσκεμα. Αλμυρή βροχή… Και η συνοικία, γεμάτη όνειρα, έτοιμη να κάψει μαζί με τον καημό της και τον κόσμο σας.
Συγχωρέστε μου που χθες δεν έκλαψα τα νεοκλασικά σας.
Δεν χώρεσαν ποτέ στα σαλόνια τους τον αναστεναγμό μου.

http://dayimage.wordpress.com/2012/02/16/%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82/

Ιωάννα Καρυστιάνη - Καιρός Σκεπτικός

2012-02-16T22:20:00.000+02:00

H Iωάννα Καρυστιάνη γεννήθηκε στα Χανιά το 1952 από Μικρασιάτες γονείς. Σπούδασε νομικά. Δούλεψε ως σκιτσογράφος. Βιβλία της: Με γκρι και γκρίζο, σκίτσα (Εκδόσεις Αίολος, 1985), Ένα σκίτσο στο τσεπάκι, σκίτσα (Εκδόσεις Αίολος, 1987), Η κυρία Κατάκη, διηγήματα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1995), Μικρά Αγγλία, μυθιστόρημα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1997), Κουστούμι στο χώμα, μυθιστόρημα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2000), O άγιος της μοναξιάς, μυθιστόρημα (Eκδόσεις Kαστανιώτη, 2003), Σουέλ, μυθιστόρημα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006), Τα σακιά, μυθιστόρημα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010), Καιρός σκεπτικός, διηγήματα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011). Έχει επίσης γράψει το σενάριο της ταινίας «Nύφες» του Παντελή Βούλγαρη (Eκδόσεις Kαστανιώτη, 2004) και συνεργάστηκε στο σενάριο της ταινίας «Ψυχή βαθιά» του ίδιου σκηνοθέτη (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009).
Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν:

    * Καιρός σκεπτικός, 2011
    * Καιρός σκεπτικός (ePUB), 2011
    * Τα σακιά, 2010
    * Τα σακιά (ePUB), 2010
    * Σουέλ, 2006
    * Νύφες, 2004
    * Ο άγιος της μοναξιάς, 2003
    * Κουστούμι στο χώμα, 2000
    * Μικρά Αγγλία, 1997
    * Η κυρία Κατάκη, 1995

Βραβεία

* 2000 ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

Το «ελληνικό» πρόσωπο των Anonymous Εμπνευσμένο από τα αρχαιοελληνικά αγάλματα

2012-02-16T22:16:00.001+02:00

Θεόφιλος Δουμάνης

Δίπλα στην ανάρτηση για τα «ελληνικά» χτυπήματα, όπως στο υπουργείο Δικαιοσύνης, στο σάιτ του Πρωθυπουργού, του υπουργού Οικονομικών κτλ, η διαδικτυακή σελίδα των anonymous παρουσιάζει και το «ελληνικό» πρόσωπο τους. Το γνωστό πρόσωπο των anonymous έχει τροποποιηθεί προς το «αρχαιοελληνικότερο», μοιάζοντας με αρχαίο θεό.

http://www.lifo.gr/now/digital-life/7455

Sir Thomas Moore ( Utopia

2012-02-13T22:25:00.000+02:00

Sir Thomas Moore ( Utopia)

Η "Ουτοπία" του Τόμας Μορ αποτελεί ένα από τα πλέον συζητημένα κείμενα μέχρι σήμερα, καθώς ανοίγει μονοπάτια σκέψης διαχρονικά, μονοπάτια που συνδέουν το παρελθόν με το μέλλον, μονοπάτια που επιχειρούν να αγγίξουν τα προβλήματα των εκάστοτε κοινωνιών και να στρέψουν συνειδησιακά την ανθρωπότητα προς την πιθανότητα εγκαθίδρυσης μιας ουτοπικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που θα υφίσταται με γνώμονα την αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων, την απάλειψη της εκμετάλλευσης από άνθρωπο σε άνθρωπο και, κυρίως, μιας κοινωνίας που θα βαδίζει με βάση τα υψηλότερα των ιδανικών.

Ο Μαρξ για το δημόσιο χρέος Κ. Μάρξ, «Κεφάλαιο», Τόμος Ι, σ. 779-781, ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ, 1978

2012-02-12T16:32:00.000+02:00

«Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν με μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο.»

«Το σύστημα της δημόσιας πίστης, δηλ. των κρατικών χρεών, που τις αρχές του τις ανακαλύπτουμε κιόλας στο μεσαίωνα, στη Γένουα και στη Βενετία, διαδόθηκε σ' όλη την Ευρώπη στη διάρκεια της περιόδου της μανιφακτούρας. Το αποικιακό σύστημα με το θαλάσσιο εμπόριό του και με τους εμπορικούς του πολέμους τού χρησίμευσε σαν θερμοκήπιο. Έτσι στέριωσε πρώτα στην Ολλανδία. Το δημόσιο χρέος, δηλ. το ξεπούλημα του κράτους -αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος- βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους. Γι’ αυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.

Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν με μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νa ‘ναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά εύκολα μεταβιβάσιμα χρεόγραφα, που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα. Άσχετα όμως και από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ' αυτό τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και το έθνος -καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τούς προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό- το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία»...

Μαζί με τα δημόσια χρέη δημιουργήθηκε ένα διεθνές πιστωτικό σύστημα, που συχνά για τούτον η για κείνον το λαό αποτελεί μιαν από τις κρυφές πηγές της πρωταρχικής συσσώρευσης.

Επειδή το δημόσιο χρέος στηρίζεται στα κρατικά έσοδα, που οφείλουν να καλύπτουν τις χρονιάτικες τοκοχρεωλυτικές κλπ. πληρωμές, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα έγινε αναγκαίο συμπλήρωμα του συστήματος των εθνικών δανείων. Τα δάνεια δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση ν' αντεπεξέρχεται σε έκτακτα έξοδα, χωρίς να γίνεται αυτό αμέσως αισθητό στον φορολογούμενο, μετά όμως απαιτούν αυξημένους φόρους. Από την άλλη μεριά, η αύξηση των φόρων, πού προκλήθηκε με τη συσσώρευση απανωτών δανείων, αναγκάζει την κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση καινούργιων έκτακτων εξόδων να καταφεύγει διαρκώς σε καινούργια δάνεια. Ετσι, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα, που άξονας του είναι οι φόροι στα πιο αναγκαία μέσα συντήρησης (επομένως και το ακρίβαιμά τους), κρύβει μέσα του το σπέρμα της αυτόματης προοδευτικής αύξησης. Η υπερφορολόγηση δεν είναι επεισόδιο, αλλά μάλλον αρχή. Ο μεγάλος ρόλος που το δημόσιο χρέος και το αντίστοιχο του φορολογικό σύστημα παίζουν στην κεφαλαιοποίηση του πλούτου και στην απαλλοτρίωση των μαζών, ώθησε πλήθος συγγραφείς, όπως τον Κόμπετ, τον Νταμπλντέι και άλλους, να κάνουν το λάθος ν’ αναζητούν σ' αυτό τη βασική αίτια της αθλιότητας των σύγχρονων λαών.

http://www.eklogika.gr/page/yousentus/marx-debt

Χαλαρώστε λίγο με το κράξιμο προς τον κόσμο από είναι ζήτημα πολιτικής ευθύνης

2012-02-11T21:25:00.000+02:00

Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας, το συντομότερο δυνατό.

Μιλάω για αυτούς που με πολύ ύφος και άνεση κράζουν τον κόσμο γιατί δεν κατεβαίνει στις πορείες με τον τρόπο που αυτοί επιθυμούν. Πολύ ένταση. Πολύ βρισίδι. Πολλά νεύρα.

Χαλαρώστε. Πάρτε μια ανάσα.

Νομίζετε ότι έχετε πιάσει το νόημα, αλλά δεν έχετε ιδέα του τι συμβαίνει στην κοινωνία. Δε μπορείτε να αφουγκραστείτε, γιατί η μέρα σας αρχίζει και τελειώνει μέσα στο μικρόκοσμο που έχετε φτιάξει. Μην παρεξηγείστε, αυτό είναι η αλήθεια. Αυτό δείχνετε καθημερινά με τη συμπεριφορά σας, ακόμα και όταν δεν είναι μπροστά κάποιος άσχετος.

Είναι πολύ μεγάλα τα χτυπήματα που δέχεται η κοινωνία αυτό το διάστημα. Είναι λογικό και αναμενόμενο να είναι μουδιασμένη, ανασφαλής και μπερδεμένη. Κάθε μέρα ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο οικογενειάρχης, ο νοικοκύρης (ναι, πω πω, ο νοικοκύρης, που ζει και κάποιους από εσάς...) τρώει και μια καινούργια σφαλιάρα.

Με το να κράζετε και να εκτοξεύετε κατηγορίες εναντίον τους, το μόνο που καταφέρνετε είναι να ρίχνετε νερό στο μύλο της τακτικής "διαιρώ και εξουσιάζω", την οποία αξιοποιεί με τεράστια αποτελεσματικότητα η εξουσία.

Ακόμα και αν ένας άνθρωπος είχε τη στοιχειώδη περιέργεια να κατέβει για πρώτη φορά στη ζωή του στο δρόμο, να δει τι είναι αυτό το πράγμα η "πορεία" που ακούει τόσα χρόνια, όταν σας βλέπει να βγάζετε αφρούς, φυσικά δεν πρόκειται να σας πλησιάσει. Να σας πλησιάσει για ποιό λόγο; Του λέτε με το καλημέρα ότι είναι εχθρός σας. Δεν το ήξερε, το μαθαίνει από εσάς.

Και παράλληλα, τα αδίστακτα ΜΜΕ, που κάνουν τη δουλειά τους και θα συνεχίσουν να την κάνουν ακόμα και αν χρειαστεί να φωτίζουν τα πλατώ με κεριά, πιάνουν στον αέρα τη διστακτικότητα του κόσμου και φροντίζουν με τις κατάλληλες ενέσεις λαϊκισμού να δημιουργούν ένα αφόρητο κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας.

Δεν πρόκειται να πείσετε κανένα να κατέβει στο δρόμο να φάει χημικά και ξύλο, μόνο και μόνο επειδή τον βρίσατε. Δεν είναι κίνητρο αυτό. Δεν είναι παρότρυνση. Του λέτε ότι είναι μαλάκας, του το λέτε κάθε μέρα, ε κάποια στιγμή θα το πιστέψει και θα το αποδεχτεί. Και τέλος. Πάμε στον επόμενο.

Πρέπει να σπάσει ο τρόμος. Δε θα σπάσει βρίζοντας τους τρομαγμένους.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1375309&fb_source=message

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμένου εγώ(Του Κώστα Βαξεβάνη)

2012-02-11T21:21:00.000+02:00

...Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός

ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η

λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ'

τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι

τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να

φοβάσαι τον εαυτό σου......

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να

φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας

συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό

θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε

με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ'

αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια;

Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν

γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου;

Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει

ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ

να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών

Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα

νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή

η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο

Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο

Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε

και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα

7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο

ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να

ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι

τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του

ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι

σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν

τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10

το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό

Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες

επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να

επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι

το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της

ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με

τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε

να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι

μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο

«εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις

πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που

φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε

πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο,

ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι

κοινή.

Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι. Οι

αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις

ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε

ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image

makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά

να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν

ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως

καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν

καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας

εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια

πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση

τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε

αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε

βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες

άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι

αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι

απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά

μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι

«Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη

σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες

αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές είναι επώνυμες δεν

θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει

τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη

την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι.

Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.

http://hlektrikosthiseas.blogspot.com/2012/02/blog-post_11.html

Άκου Ανθρωπάκο! ~ Βίλχελμ Ράϊχ (απόσπασμα)

2012-02-08T20:39:00.000+02:00

Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πως θα ένιωθε ένας αητός άμα έκλωθε αυγά μιας κότας; Αρχικά ο αητός νομίζει ότι θα κλωσσήσει μικρά αετόπουλα που θα μεγαλώσουν. Μα εκείνο που βγαίνει από τα αυγά δεν είναι παρά μικρά κοτόπουλα. Απελπισμένος ο αητός εξακολουθεί να ελπίζει πως τα κοτόπουλα θα γίνουν αητοί. Μα που τέτοιο πράμμα! Τελικά δε βγαίνουν παρά κότες που κακαρίζουν. Όταν ο αητός διαπιστώνει κάτι τέτοιο βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να καταβροχθίσει όλα τα κοτόπουλα και τις κότες που κακαρίζουν. Μα συγκρατείται. Κι' ό,τι τον κάνει να συγκρατηθεί είναι μια μικρή ελπίδα· πως ανάμεσα στα τόσα κοτόπουλα, μπορεί κάποτε να βρεθεί ένα αητόπουλο, ικανό σαν εκείνον τον ίδιο, ένα αητόπουλο που από την ψηλή φωληά του θ' ατενίζει μακριά κόσμους καινούριους, σκέψεις καινούριες, καινούρια σχήματα ζωής. Μόνο αυτή η ανεπαίσθητη ελπίδα κρατάει το λυπημένο, τον αποξενωμένο αητό από την απόφασή του να φάει όλα τα κοτόπουλα και όλες τις κότες που κακαρίζουν, και που δεν βλέπουν ότι τα κλωσσάει ένας αητός, δεν καταλαβαίνουν ότι ζούνε σ' ένα ψηλό, απόμακρο βράχο, μακριά από τις υγρές και σκοτεινές κοιλάδες. Δεν ατενίζουν την απόσταση, όπως κάνει ο απομονωμένος αητός. Μόνο καταβροχθίζουν και καταβροχθίζουν, όλο καταβροχθίζουν ό,τι φέρνει ο αητός στη φωλιά.
Οι κότες και τα κοτόπουλα άφησαν τον αητό να τα ζεστάνει κάτω από τα μεγάλα και δυνατά του φτερά όταν απ' όξω κροτάλιζε η βροχή και αναβροντούσαν οι καταιγίδες που 'κείνος άντεχε δίχως καμμιά προστασία. Όταν τα πράμματα γίνονταν σκληρότερα, του πέταγαν μικρές μυτερές πέτρες από κάποια ενέδρα για να τον χτυπήσουν και να τον πληγώσουν. Όταν ο αητός αντιλήφθηκε την κακοήθεια ετούτη, πρώτη του αντίδραση ήταν να τα ξεσχίσει σε χίλια κομμάτια. Μα το ξανασκέφτηκε κι' άρχισε να τα λυπάται. Κάποτε, έλπισε, θα βρισκόταν - έπρεπε να βρεθεί - ανάμεσα στα τόσα κοντόφθαλμα κοτόπουλα που κακάριζαν και καταβρόχθιζαν ό,τι έλαχε μπροστά τους, ένας μικρός αητός σαν τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο μοναχός αητός μέχρι σήμερα δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα. Κι' εξακολουθεί να κλωσσάει κοτόπουλα. Δεν θέλεις να γίνεις αητός, Ανθρωπάκο. Γιαυτό σε τρώνε τα όρνεα. Φοβάσαι τους αητούς κι' έτσι ζεις κοπαδιαστά και κοπαδιαστά εξολοθρεύεσαι. Γιατί μερικά από τα κοτόπουλα σου έχουν κλωσσήσει αυγά όρνεων. Και τα όρνεά σου έχουνε γίνει οι Φύρερ σου ενάντια στους αητούς, τους αητούς που θελήσανε να σε οδηγήσουν σε μακρινότερες, πιο υποσχετικές αποστάσεις. Τα όρνεα σε δίδαξαν να τρως ψοφίμια και ν'ασαι ικανοποιημένος με ελάχιστα σπειριά σιτάρι. Σ' έμαθαν και να ορύεσαι "Ζήτω, ζήτω, Μέγα Όρνεο!". Τώρα λιμοκτονείς και πεθαίνεις κι' ακόμη φοβάσαι τους αητούς που κλωσσάνε τα κοτόπουλά σου.

The Rolling Stones : Sympathy For The Devil (live) HQ

2012-02-08T20:08:00.000+02:00

Στις 10 διασώσεις της χώρας, η μία δώρο! Και ο Βενιζέλος στον κόσμο του.

2012-02-08T20:00:00.000+02:00

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

ΚΑΨΙΜΟ #1 «Πόσες είναι οι πιθανότητες αυτοί που έκαψαν τις γερμανικές σημαίες έξω απ’ τη Βουλή να είναι οι ίδιοι που έφριξαν με το κάψιμο της ελληνικής στα Σκόπια;». (@ kbougas)

ΠΡΟΑΝΗΓΓΕΙΛΕ ΤΗΝ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΜΕΣΩ FACEBOOK. (ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΣΑΝΕ…) Όπως διάβασα στο lifo.gr, η αστυνομία της Τασμανίας ψάχνει έναν 19χρονο κατάδικο, ο οποίος προανήγγειλε μέσω facebook ότι θα δραπετεύσει από τις φυλακές - και έκανε πραγματικότητα την απειλή του. Ο Kyle Leslie Lynch, κακοποιός με βαρύ ποινικό μητρώο παρά το νεαρό της ηλικίας του, δραπέτευσε με παρέα έναν άλλο κατάδικο από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας Risdon Vale, το απόγευμα του Σαββάτου. Δυο εβδομάδες νωρίτερα ο Lynch είχε γράψει στο προφίλ του στο facebook: «Θα βγω έξω νωρίτερα από ό,τι νομίζουν. Να με περιμένετε». Μόλις δραπέτευσε, μάλιστα, άλλαξε το status του στο facebook από «single» σε «in a relationship» (!).

ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΣΟΚ: ΤΟ ΝΕΟ TIMELINE TOY FACEBOOK «Πολύ εκφοβιστικό το νέο timeline του facebook. Σου γράφει την αυτοβιογραφία σου με το ζόρι να πούμε. Κι άντε μετά εσύ ν’ αλλάξεις ζωή...». (@DivaniLena)

ΚΑΙ «Δεν καταλαβαίνω γιατί τόσος κόσμος φρικάρει με το νέο facebook. Εγώ απλά αύξησα το Tavor και κανόνισα εξτρά συνεδρίες με τον ψυχαναλυτή μου». (@AugusteCorteau)

ΚΑΨΙΜΟ #2 «Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί στη Βουλή καίνε γερμανικές σημαίες και όχι τα λάβαρα των δύο κομμάτων που ψήφιζαν επί τόσα χρόνια». (@vivian_e)

ALL TOGETHER WITH VENIZELOS WE CAN. Μου το είπε ο Θεόφιλος Δουμάνης: αν μπεις στο σάιτ του Βενιζέλου evenizelos.gr θα δεις ότι την έχει ακούσει πολύ που μιλάει απευθείας με Ευρώπη. Έχει γεμίσει την πρώτη σελίδα με celebrities της πολιτικής, Λαγκάρντ, Γιουνγκέρ, κ.λπ., και πάνω έχει ως μότο στα αγγλικά το «Αll together we can». Αναρωτιέμαι πόσο έχετε εντυπωσιαστεί με άριστα το δέκα.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ Ο κωμικός Andy Borowitz είπε: «Αν θέλουμε πραγματικά να καθυστερήσουμε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ας εθίσουμε όλους τους επιστήμονές τους στο twitter!».

ΚΑΨΙΜΟ #3 «Όταν ο Μιχάλης Κατσαρός έλεγε «αντισταθείτε στις φοβερές σημαίες των κρατών», δεν νομίζω ότι είχε κάτι τέτοιο κατά νου». (@EiriniGiannaki)

RETWEETS !

«Στις 10 διασώσεις της χώρας, η μία δώρο!». (@parapolitiki) /// «Ωραία, ρε παιδιά, σώθηκε ο 13ος και ο 14ος μισθός. Κόσμο να τον πάρει να βρούμε». (@thodoriskan) /// «Ελλάδα, μια χώρα όπου όλοι κοιμούνταν με το όνειρο να γίνουν εκατομμυριούχοι και ξύπνησαν σε μια άλλη χώρα χωρίς τηλεπαιχνίδια». (@Theocharis) /// «Εγώ τον Λάκη Γαβαλά σκέφτομαι, που θα φύγει το σολάριουμ, θ’ ασπρίσει και, βγαίνοντας, κανείς δεν θα τον αναγνωρίζει». (@Alex_Gone) /// «Ναι, γεια σας, μου βάζετε μισό κιλό εθνική κυριαρχία, ένα κιλό πονοψυχιά κι ένα ματσάκι “εγώ δεν φταίω”; Θα πληρώσω με απεχθές χρέος». (@aNameToCome) /// «“Δώσε στα παιδιά σου αρκετά ώστε να κάνουν κάτι, αλλά όχι τόσα ώστε να μην κάνουν τίποτε”. Εκπληκτική ατάκα από το Descendants». (@RenoDakota)/// «Βλέπω Chart Show και σκέφτομαι ότι μετά τη χρεοκοπία οι Νεοέλληνες θα νοσταλγούν τα μπουζούκια της εποχής 1995-2005 σαν τον χαμό της Σμύρνης». (@Inverted_A) /// «Πόσα ναρκωτικά πρέπει να πάρω για να δεχτώ ότι η ΚΝΕ διοργανώνει πορεία κατά

του νομοσχεδίου για τα ναρκωτικά;». (@DivaniLena) /// «Για να γίνει παγκόσμιο trending topic στο twitter η Άννα Νταλάρα έπρεπε να φορέσει ένα φουλάρι στη Βουλή. Ο Αγγελόπουλος έπρεπε να πεθάνει. Αυτή είναι η Ελλάδα». (@zakkost).

http://www.lifo.gr/mag/columns/4593

Κλασσικά Εικονογραφημένα

2012-02-08T19:51:00.000+02:00

Της Κατερίνας Σαμψώνα

Είναι μία αγαπημένη έκφραση που χρησιμοποιείται όταν χρειάζεται να διατυπωθεί με πομπώδη τρόπο η αγανάκτηση μου , νομίζω ότι και από πολλούς από εσάς έχει ειπωθεί για τον ίδιο λόγο. Λίγοι όμως έχουν συλλογιστεί από προέρχεται αυτή η έκφραση , πολλοί καικυρίως οι πιο μικρές ηλικίες δεν ξέρουν καν , ποια ήταν τα Κλασσικά Εικονογραφημένα .

Ένα μικρός θησαυρός από εικόνες , μια σειρά που στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1951 από τις εκδόσεις Πεχλιβανίδη , βασισμένηστην Αμερικάνικη εκδοχή και από τότε βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση. Το χαρακτηριστικό της Ελληνικής έκδοσης είναι ότι εντάξαμε καιδικές μας ιστορίες για την απόδοση των οποίων δούλεψαν γνωστοί εικαστικοί , αλλά και λογοτέχνες Από τότε έχουν την πορεία τους στηνΕλλάδα και οι πρώτες τους εκδόσεις είναι πλέον συλλεκτικές.

Οι Μικρασιάτες αδελφοί Πεχλιβανίδη είχαν μακρά θητεία, από τα μέσα της δεκαετίας του '20, στον τομέα των εκτυπώσεων ,αλλά και τωνπαιδικών βιβλίων, που άρχισαν να εκδίδουν μετά και τις σπουδές, το 1936, του Κώστα Πεχλιβανίδη στη Λειψία με τις σύγχρονες γιατότε τεχνικές εκτύπωσης. Έχοντας κληρονομήσει το τυπογραφείο αλλά και την εμπειρία του Βαυαρού λιθογράφου Γρούνδμαν, καιέχοντας δουλέψει για χρόνια την τεχνική του όφσετ, οι αδελφοί Πεχλιβανίδη, ήδη υπολογίσιμο όνομα στο χώρο των εκτυπώσεων,ίδρυσαν μετά τον πόλεμο τις "εκδόσεις Ατλαντίς" με σκοπό να επανέλθουν στο παιδικό βιβλίο. Στα Classics Illustrated του Κάντερ, με ταοποία γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αμερική, αναγνώρισαν μια γνήσια ευκαιρία, και αποφάσισαν να τα τυπώσουνκαι στην Ελλάδα.

1η Μαρτίου του 1951 κυκλοφόρησε το πρώτο Κλασσικό και ήταν η διασκευή των Άθλιων του Βίκτωρα Ουγκώ, που προκάλεσαν σάλοστην Ελλάδα, τόσο θετικό όσο και αρνητικό. Ήταν το πρώτο κόμικ "αμερικάνικου" τύπου που έφτανε στη χώρα

Τα Κλασσικά Εικονογραφημένα, αν και πολύ δημοφιλή στις δεκαετίες 1950-1960, άρχισαν στα επόμενα χρόνια να χάνουν σταδιακά το κοινό τους, λόγω της μεγαλύτερης απήχησης άλλων αμερικάνικων κόμικς -των οποίων υπήρξαν προπομπός στην Ελλάδα.. Συνεχίζουν πάντως να υπάρχουνκαι να πωλούνται ακόμα και σήμερα, περισσότερο από μισό αιώνα μετά την πρώτη τους έκδοση, τα τεύχη της οποίας έχουν γίνει συλλεκτικά αντικείμενα. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 κυκλοφόρησαν λίγοι ακόμα τίτλοι, και άλλη μια σειρά τυπώθηκε τη δεκαετία του '70, ενώ οι προηγούμενοι τίτλοι συνεχώς ανατυπώνονταν όλα αυτά τα χρόνια. Νέα ανατύπωση έγινε και στις αρχές της δεκαετίας του '90, ενώ το 2001 τα τεύχη ελληνικής θεματολογίας επανεκδόθηκαν σε θεματικούς τόμους.

http://vlepo.org/blog/katerina/klassika-eikonografimena

Καλή Αρχή λοιπόν

2012-02-03T19:17:00.000+02:00

Της Κατερίνας Σαμψώνα

Ανοίγεις τα μάτια σου και γύρω σου, άπλετο φως σε τυφλώνει. Eννέα μήνες κολυμπούσες σε ένα σκοτάδι γλυκιά θαλπωρής, προστατευμένη από κάθε τι που θα μπορούσε ή και θα μπορεί να σε βλάψει. Κολυμπούσες σε μια θάλασσα ελευθερίας, αγάπης. Mιας αγάπης που ποτέ δε θα σβήσει παρά μόνο όταν εκείνη η γυναίκα, που αν χρειαστεί θα δώσει και τη ζωή της για εσένα, φύγει από τη ζωή.

Το μέλλον δε στο κρύβω, θα είναι δύσκολο, μπορεί και επώδυνo. H δικιά σου γενιά θα κληθεί να παλέψει για κάτι το διαφορετικό, κάτι που θα ανατρέψει το μαύρο σύννεφο που σιγά-σιγά μας τυλίγει και στο τέλος θα μας τυφλώσει. Θα είσαι και εσύ από εκείνους που θα ξεκινήσει από το μηδέν. Χωρίς παρελθόν, χωρίς παρόν. Αλλά με μέλλον. Τα αυτιά σου και η σκέψη σου θα είναι καθαρές από τις παρεμβολές των παρασίτων που μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού χωρίς να σκεφτούν τον όλεθρο που θα ακολουθούσε.

Κοιτάζοντάς σε στα μάτια, το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ένα μεγάλο συγγνώμη που δεν θα είναι η ζωή σου στρωμένη με τα ροδοπέταλα ενός γόνιμου μέλλοντος. Είμαι και εγώ, έστω και νοητικά, από αυτούς που δεν πάλεψα με όλες τις δυνάμεις μου για να σου ετοιμάσω την ηρεμία που αξίζει ένα νέο χαμόγελο, μια καινούργια αναπνοή, μια γλυκιά φωνή.

Σου δίνω όμως τον λόγο μου ότι θα είμαι από εδώ και στο εξής το στήριγμά σου, ο τοίχος που θα απορροφά τους κραδασμούς του θυμού σου σε κάθε ρήγμα που θα έχει ξεμείνει από το παρελθόν μου και που δε σου ανήκει.

Καλή αρχή λοιπόν….

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.anagnwstes&id=12327

ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ (ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ ΜΙΛΤΟΣ)

2012-01-28T12:31:00.002+02:00

Αθώοι οι διαδηλωτές της 8ης Μάρτη 2007

2012-01-28T11:24:00.000+02:00

by xtremyst

8 Μαρτίου 2007, το φοιτητικό κίνημα διαδηλώνει ενάντια στο νόμο πλαίσιο της Μαριέττας Γιαννάκου και καλεί σε πανελλαδική πορεία στην Αθήνα. Περισσότεροι απο 40.000 φοιτητές γεμίζουν τους δρόμους και διαδηλώνουν την αντίθεση τους στα σχέδια της υπουργού ενώ εκατοντάδες σχολές είναι κλειστές για μήνες. Τα ΜΑΤ, σε μια πρωτόγνωρη για τα δεδομένα εκείνης της περιόδου επίθεση, πνίγουν στα χημικά ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας και προχωρούν σε μαζικούς ξυλοδαρμούς και συλλήψεις φοιτητών και αλληλέγγυων. Απο την πλατεία συντάγματος και τα Προπύλαια μέχρι την πλατεία Ομονοίας αφηνιασμένες διμοιρίες κυνηγούν φοιτητές. Οι συλλήψεις γίνονται στο σωρό και συνοδεύονται από φυσουνιές και ανοιγμένα κεφάλια. Είναι χαρακτηριστικό ότι περισσότεροι από τους μισούς συλληφθέντες άνηκαν στο μπλόκ των φοιτητικών συλλόγων του ΑΠΘ που περικυκλώθηκε και ξυλοκοπήθηκε με τον πιο άγριο τρόπο από τα ΜΑΤ.

Αποτέλεσμα… 61 συλληφθέντες και εκατοντάδες τραυματίες που σύμφωνα με τους γιατρούς του Ερυθρού Σταυρού έφεραν τραύματα από δολοφονικά χτυπήματα… Από τους 61 συλληφθέντες 49 παραπέμπονται για πλημμελήματα και 12 για κακουργήματα ενώ ένας από αυτούς, ο οικοδόμος Βασίλης Στεργίου, προφυλακίζεται…

Λίγο καιρό αργότερα γίνεται η πρώτη δίκη των 49 φοιτητών που είχαν φορτωθεί από τους ΜΑΤατζήδες με κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Και οι 49 αθωώνονται πανηγυρικά ενω οι δικαστές ζητούν να γίνει έρευνα για τις συνθήκες κατω απο τις οποίες εγιναν οι συλλήψεις και οι ξυλοδαρμοί των φοιτητών…Οι 12 που κατηγορούνταν για κακουργήματα παρέμεναν για 5 χρόνια σε μια κατασταση “ομηρίας” μεχρι να φτασουμε στο 2012. Σήμερα το πρωί στο Μικτό Ορκωτό της Χαλκίδας οι στημένες κατηγορίες κατέρρευσαν και οι 12 κρίθηκαν ομόφωνα αθώοι…

http://parallhlografos.wordpress.com/2012/01/27/%CE%B1%CE%B8%CF%8E%CE%BF%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-8%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7/

Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο - Σημειώσεις από ένα ημερολόγιο Ο συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού "Το δέντρο" Τάσος Γουδέλης μοιράζεται μνήμες από τη σχέση του με τον σπουδαίο σκηνοθέτη

2012-01-28T11:17:00.000+02:00

Αθήνα

Δεν είδα ποτέ την πρώτη ταινία μικρού μήκους του για το συγκρότημα των Forminx, γυρισμένη στα μέσα της μυθικής δεκαετίας του '60. Καθυστερημένα διάβασα άρθρα του για τον κινηματογράφο στη «Δημοκρατική Αλλαγή», που έκλεισε το '67.

Την εποχή εκείνη, όταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος άρχισε να ωριμάζει, η δική μου γενιά έμπαινε ορμητικά σε μια εφηβεία που "ναυάγησε" άδοξα στη δικτατορία. Εννοώ ότι δοκίμασε τη δική της μελαγχολία (spleen) στην πιο μίζερη εποχή της νεότερης Ελλάδος. Τη γενιά του Θ.Α. είχαν σφραγίσει πιο βαρυσήμαντα πολιτισμικά γεγονότα, ενώ ο ίδιος είχε βρει, εγκαίρως, ιδεολογικές και ψυχολογικές λύσεις στην εκφραστική των εικόνων και στη γραφή.

Δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ εδώ στην ιστορική διαδρομή του ίδιου και των συνομηλίκων του σκηνοθετών: αυτά έχουν καταγραφεί λεπτομερειακά στα οικεία λεξικά και μελέτες. Απλώς, πιστεύω ότι μια ακόμα προσωπική μαρτυρία για τη σημαντική αυτή πνευματική μορφή δεν θα ήταν περιττή στη συνολική σκιαγράφησή της.

Φοιτητής στα πρώτα χρόνια της χούντας και φανατικός σινεφίλ (με κάποια... κακότεχνα πρωτόλεια σε ευκαιριακά περιοδικά) παρακολούθησα, όπως και πολλοί ακόμα "ομοιοπαθείς", τα παρθενικά βήματα του σκηνοθέτη και κινηματογραφικού κριτικού Αγγελόπουλου.

Το περιώνυμο περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος», που άρχισε να εκδίδεται στις αρχές της δικτατορίας με πρωτοβουλία και του Θ.Α., πλαισίωσε και τις πρώτες του εικονιστικές χειρονομίες, που ουσιαστικά άρχισαν με τη μικρού μήκους ταινία «Εκπομπή», γυρισμένη το '68.

Το φιλμ αυτό, που έγινε με ελάχιστα μέσα, περιγράφει, ως γνωστόν, τη συνάντηση ενός ασήμαντου νεαρού με μια σταρ, την οποία είχε κερδίσει ως έπαθλο σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, παραγωγής του Ν. Μαστοράκη. Ο τελευταίος, μάλιστα, υποδυόταν τον εαυτό του στην ταινία. Ενα ανέκδοτο που μαρτυρά τις δύσκολες συνθήκες της παραγωγής τότε: ελάχιστοι έχουν παρατηρήσει ότι τον ρόλο του Μαστοράκη έπαιζαν... δύο πρόσωπα, ο Ν.Μ. και ένας άλλος νεαρός (ο φίλος και εξαίρετος ζωγράφος Δήμος Σκουλάκης, όπως μου αποκάλυψε o ίδιος αργότερα ).

Οχι: ο Αγγελόπουλος δεν προοικονόμησε συνειδητά το σουρεαλιστικό τρικ του Μπουνιουέλ στο «Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου» (1976), όπου τον ρόλο της μοιραίας γυναίκας υποδύονται δύο ηθοποιοί. Αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει δύο πρόσωπα γιατί στη μέση των γυρισμάτων αποχώρησε ο Μαστοράκης και επειδή δεν είχε χρήματα να ξαναγυρίσει τις σκηνές κάλεσε σε βοήθεια τον Σκουλάκη...

Η «Εκπομπή» βραβεύθηκε όπως και άλλες μ.μ. ταινίες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του '68. Χαιρετίστηκε, μάλιστα, για τη μοντέρνα της ματιά, από την κριτική. Λίγο μετά το φεστιβάλ, στο παλιό σινεμά Στούντιο της οδού Τρικορφων (τότε θέατρο Πορεία, το οποίο στέγαζε θίασο του Αλέξη Δαμιανού), ένα πρωί Κυριακής παίχτηκαν οι μ.μ. ταινίες που είχαν προβληθεί στη συμπρωτεύουσα.

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη και όχι μόνο από ανθρώπους του σινεμά. Και αυτή η εκδήλωση, όπως και άλλες καλλιτεχνικές που θα ακολουθούσαν, ανέδιδαν μιαν ατμόσφαιρα βουβής και θερμής συνωμοτικότητας εναντίον του καθεστώτος. Στο τέλος της προβολής πάνω στη σκηνή είχαν τοποθετηθεί καμιά δεκαριά καρέκλες για τους σκηνοθέτες, οι οποίοι θα συνομιλούσαν με το κοινό.

Πρώτος κάθησε ο σεμνός Κώστας Σφήκας, μετά ο ανέβηκαν ο Κωστής Ζώης, αν θυμάμαι καλά, ο Λάκης Παπαστάθης και άλλοι έξι που λησμονώ. Η τελευταία καρέκλα είχε μείνει άδεια για λίγο. Δίπλα μου άκουγα κάποιους να ψιθυρίζουν κάτι σαν: "Αυτός, αυτός... είναι προσωπικότητα...". Ο Αγγελόπουλος ανέβηκε με καθυστέρηση και καταχειροκροτήθηκε. Ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, σε λίγο, κλήθηκε να πάρει το λόγο και με έναν απίστευτα συγκροτημένο λόγο συνόψισε τη θεματολογία και αισθητική των ταινιών. Από τον εξώστη όρθιος ο Αλέξης Δαμιανός κάθε τόσο έκανε παρεμβάσεις.

Δύο χρόνια μετά ήλθε η αποκαλυπτική Αναπαράσταση, που υποχρέωσε το ελληνικό σινεμά ν' αλλάξει σελίδα. Βραβευμένη στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, έκανε την πρώτη προβολή της στην Αλκυονίδα (άλλο ένα σινεμά-ιερό των σινεφίλ και αντιδικτατορικών διανοουμένων). Στη βραδινή της Δευτέρας θα παρευρισκόταν και ο σκηνοθέτης. Είχαν στηθεί, μάλιστα, στη σκηνή και μικρόφωνα για να μιλήσει με το κοινό. Στη διάρκεια της προβολής δεν ακουγόταν άχνα. Μετά τη λέξη "τέλος" η σημαίνουσα σιωπή εξακολούθησε για λίγο. Τότε κάποιος κύριος δίπλα μου, αφήνοντας μια άναρθρη, σχεδόν, κραυγή ενθουσιασμού άρχισε να χειροκροτεί. Η αίθουσα τον μιμήθηκε μανιασμένη, για πολύ ώρα. Τα φώτα άναψαν, ο κόσμος παραληρούσε. Αλλά στο πάλκο δεν ανέβηκε κανείς, γιατί η Αστυνομία είχε απαγορεύσει τη συζήτηση...

Ακολούθησαν οι δεξιοτεχνικές Μέρες του '36, ένα κλασικό πια μάθημα στιλιστικής σκηνοθεσίας. Όταν, πολύ αργότερα, είπα στον Θ.Α., ότι θεωρώ την ταινία ίσως την καλύτερη στιγμή του, εκείνος- αν και όπως κάθε δημιουργός ήθελε ν' ακούει επαίνους για το πιο πρόσφατο έργο του- αντέδρασε χαμογελαστά : "Ναι, το ίδιο μου έχει πει και ο..." (ανέφερε ένα σκηνοθέτη).

Το επόμενο αισθητικό σοκ ήταν ο Θίασος. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω την πρώτη, ειδική προβολή του φιλμ για κριτικούς και φίλους στα στούντιο του Φίνου, το καλοκαίρι του '74. Είχα καθηλωθεί, όπως οι περισσότεροι. Όμως, ο μακαρίτης Βασίλης Ραφαηλίδης (λίγο αργότερα μέγας θαυμαστής του έργου και όχι μόνο) δεν συμμερίσθηκε τη γενική αίσθηση. Ηταν αρνητικός και κάτι αμήχανο ψέλλισε στην έξοδο, σφίγγοντας το χέρι του Αγγελόπουλου...

Με ξένισε, επίσης, η αρνητική αντίδραση της νέας τότε διεύθυνσης του «Σύγχρονου Κινηματογράφου» απέναντι στον «Θίασο». Αν και ο συνδιευθυντής του περιοδικού, Μισέλ Δημόπουλος, είχε γυρίσει και μια μικρού μήκους ταινία για τα παρασκήνια των γυρισμάτων του φιλμ...

Αργότερα, από τη δεκαετία του '80 και μετά, όταν ο Αγγελόπουλος πέρασε σε μια πιο ποιητική αντίληψη για την προσωπική και συλλογική περιπέτεια, από τις σελίδες του «Δέντρου», εγώ και άλλοι συνεργάτες δεν είμαστε πάντα θετικοί στις προτάσεις του.

Στη δεκαετία του '90 από τη θέση του αιρετού μέλους του Δ.Σ. του Κέντρου Κινηματογράφου, όμως, δεν μπορούσα παρά να στηρίξω τις ταινίες ενός σκηνοθέτη, που ήταν ο καλύτερος καλλιτεχνικός πρεσβευτής του τόπου στο εξωτερικό.

Τα τελευταία χρόνια η επαφή μας ήταν πιο στενή. Ήξερα ότι έγραφε ποιήματα, τα οποία μου είχε προτείνει για το περιοδικό. Ηλθε και σε παρουσιάσεις βιβλίων μου. Μου είχε δώσει, επίσης, και ένα κείμενό του για τα βιβλία που τον είχαν εντυπωσιάσει σε μικρή ηλικία. Ένα από αυτά ήταν και ο «Ξένος» του Καμί, στην πρώτη έκδοσή του, το 1956, από τις βραχύβιες εκδόσεις Δαίδαλος του εξαδέλφου μου Βαγγέλη Στρατηγάκου, την οποία κρατούσε σαν κειμήλιο.

Πολύ πρόσφατα του ζήτησα να γράψουμε ένα CD στο οποίο θα διάβαζε Σεφέρη για ένα αφιέρωμα του «Δέντρου» στον ποιητή. Δέχθηκε με ευχαρίστηση, αν και όπως μου εξομολογήθηκε δεν τον συγκινούσε πια τόσο ο Σεφέρης όσο ο Καβάφης. ΄Ξανάκουσε με προσοχή τις απαγγελίες του ίδιου του Σεφέρη και έκανε μια ανάγνωση, εντελώς δική του, ευαίσθητη και λιγότερο στακάτη. Για πέντε μικρά ποιήματα αφιέρωσε δεκαπέντε ώρες εγγραφής...αφού αφαίρεσε κάποιες αναγνώσεις που δεν του άρεσαν. Πάντα τελειομανής.

Τελευταία είμαστε σε επαφή για να μου δώσει ένα κείμενο σχετικό με την έννοια της βιβλιοθήκης, που θα φιλοξενούσαμε σε αφιέρωμα του περιοδικού. Ένα βράδυ βρεθήκαμε τυχαία στην ταράτσα του Τιτάνια όπου έκανε το τραπέζι στους συνεργάτες της τελευταίας του ταινίας. Εκεί μου σύστησε και τον μειλίχιο Τόνι Σερβίλο, τον εξαιρετικό ερμηνευτή του παγερού IL divo (Αντρεότι).

Λίγες μέρες πριν από το μοιραίο μου ζήτησε τηλεφωνικά να υποδυθώ στην ταινία του έναν υπουργό (δίπλα στον αγαπητό Αχιλλέα Κυριακίδη, επίσης... προαλειφόμενο υπουργό), λέγοντάς μου ότι έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους ερασιτέχνες παρά σε κάποιους επαγγελματίες.

Τα Χριστούγεννα του τηλεφώνησα από το Λονδίνο για να του αναγγείλω ότι το «Time Out» στις επιλογές για τα καλύτερα DVD χρονιάς, είχε κατατάξει τη συλλογή με τις ταινίες του της δεκαετίας του '70, στην πρώτη θέση, με φωτογραφία από τις «Μέρες του '36». Ακουσε με συγκρατημένη ευχαρίστηση.

Την Παρασκευή (21-1) τον επισκέφθηκα στο γνωστό άντρο του της οδού Σολωμού. Παρ' ότι φωτεινό το πρωινό, εκείνος καθόταν, ως συνήθως, στο μισοσκόταδο πίσω από το γραφείο του, με ένα κινηματογραφικό περιοδικό μπροστά του. Μου μίλησε για τα εμπόδια που του πρόβαλαν οι κληρονόμοι του Μπρεχτ στο γύρισμα της νέας του ταινίας και άρχισε να θυμάται τα ελάχιστα, πλην μυθικά, βιβλία που είχε ο πατέρας του σε μια κούτα (Νήσος των θησαυρών κ.ά.).

Μου είπε, επίσης, ότι στις αρχές Φεβρουαρίου θα με χρειασθεί για την ταινία. Την επομένη έφυγα για το Λονδίνο. Του τηλεφώνησα από εκεί τη Δευτέρα (23-1). Μου ζήτησε λίγες μέρες ακόμα περιθώριο για να γράψει το άρθρο. Τη μοιραία μέρα το πρωί, προσπάθησα να τον βρω στο γραφείο, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, αλλά το τηλέφωνο βούιζε και εγκατέλειψα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν θέλησα να τον αναζητήσω στο κινητό...

Πληροφορήθηκα το τραγικό γεγονός το ίδιο βράδυ, ενώ βρισκόμουν σε ένα κατάστημα στο κέντρο του Λονδίνου. Στο τηλέφωνο ήταν ο σκηνοθέτης Σταύρος Στρατηγάκος, γιος του εκδότη του «Ξένου», που ο Αγγελόπουλος φύλαγε ως κόρην οφθαλμού...

ΤΑΣΟΣ ΓΟΥΔΕΛΗΣ

Λονδίνο 27 -1- 12

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=440607&h1=true

Κίνημα Παρακμής (decadent movement )

2012-01-28T11:12:00.000+02:00

Επιμέλεια : Κατερίνα Σαμψώνα

Το Παρακμιακό Κίνημα ή Κίνημα της Παρακμής (Decadence) αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα που έλαβε χώρα προς το τέλος του 19ου αιώνα , κυρίως στη λογοτεχνία και τη ζωγραφική. Ξεκίνησε στη Γαλλία, επεκτάθηκε στην Αγγλία και σε όλη την Ευρώπη, έρχεται από το Ρομαντισμό και θεωρείται πρόδρομος του Μοντερνισμού.

Ο Γάλλος φιλόσοφος Victor Cousin εισήγαγε το 1804 τον όρο τέχνη για την τέχνη (l' art pour l' art) που μέσω του Θεόφιλου Γκωτιέ έγινε η σημαία του Αισθητισμού. Ο Αισθητισμός δηλώνει την απελευθέρωση της τέχνης από την πολιτική, τους διδακτισμούς και άλλους σκοπούς. Η θεωρία αυτή αποτελεί το κύριο ιδεολογικό στήριγμα της Παρακμής, αφού κύριο χαρακτηριστικό της Παρακμής είναι η κατάργηση κάθε ηθικού δεσμού στην τέχνη. Τo 1834 ο κριτικός Désiré Nisard χρησιμοποίησε τον όρο «παρακμή» για να επιτεθεί στους Ρομαντικούς και ν' αναφερθεί στην έμφαση που δίνει ο Βίκτωρ Ουγκώ στην δουλεμένη λεπτομέρεια, που είναι βασικό στυλιστικό στοιχείο του ρεύματος. Κοινωνικοπολιτικά ο όρος δηλώνει αντιδραστικότητα προς την υποκρισία και την έλλειψη γούστου της ανερχόμενης μεσαίας τάξης (bourgeoisie). Κάποιοι σχολιαστές τοποθετούν τις ρίζες του ρεύματος στον Μαρκήσιο ντε Σαντ. Η Σημασία του όρου αποκρυσταλλώνεται και αποκτά πιο θετική χροιά με το έργο του Σαρλ Μπωντλαίρ και κυρίως την ποιητική συλλογή του Τα Άνθη του Κακού (Les Fleurs du Mal) όπου η θεματολογία της φύσης, της συναισθηματικής φόρτισης, και της ιδέας του μεγαλειώδους που χαρακτηρίζουν το Ρομαντισμό καταργούνται για να δώσουν θέση στην εικονολογία της πόλης, του παράξενου, του ανήθικου (όπως η πορνεία) και τη γραφικότητα και ωραιοποίηση του θανάτου. Ο Γκωτιέ συνδέει άμεσα τον Μπωντλαίρ με την Παρακμή στην περίφημη εισαγωγή του στην έκδοση του 1868 Των Άνθεων του Κακού. Παρόλο που το κίνημα της Παρακμής μοιράζεται πολλά στοιχεία με το Νατουραλισμό και τα έργα του Εμίλ Ζολά, όπως η συγκέντρωση γραφικών λεπτομερειών, είναι αντιδιαμετρικά αντίθετο με αυτόν λόγω της ψυχρής και ρεαλιστικής απεικόνισης της ζωής. Στην Παρακμή αυτό που παίζει ρόλο είναι το στοιχείο της πλαστότητας (artifice) και όχι της φυσικότητας.

Στην Αγγλία το ρεύμα εμφανίζεται με τον Άλγκέρνον Τσαρλς Σουίνμπερν (Algernon Charles Swinburne) και την ποιητική του συλλογή Poems and Ballads (1866) που προκάλεσε σκάνδαλο και αίσθηση με το γραφικά ανήθικο περιεχόμενό της. Αισθητιστές όπως ο Τζον Ράσκιν και κυρίως ο Ουόλτερ Πέιτερ (Walter Pater) έβαλαν τα θεωρητικά θεμέλια της Παρακμής. Στο βιβλίο-σταθμός Η Αναγέννηση: Σπουδές στην Τέχνη και την Ποίηση (1873) ο Πέιτερ διαδίδει, μεταξύ άλλων, ότι η ζωή αποτελείται απο μια μακρά αλληλουχία στιγμών και προτρέπει την επιδίωξη της μέγιστης απόλαυσης της εφήμερης στιγμής. Σύμφωνα με αυτό το νέο ματεριαλισμό ο Πέιτερ μετατρέπει την τέχνη της παρακμής σε στάση ζωής.

Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά του ρεύματος της Παρακμής είναι απώλεια ενέργειας και ατονία, θηλυπρέπεια, απουσία ηθικής συνείδησης, Ρωμαιοκαθολικισμός, μυστικισμός και σατανισμός, μποεμισμός, λιμπερταριανισμός και αφύσικη σεξουαλικότητα, διαστροφικότητα και διαστροφή, ασθένεια και αποσύνθεση, εστίαση στην προσωπικότητα του ατόμου, εκφυλισμός, αριστοκρατία, τέχνη για την τέχνη, αισθησιοκρατία και αισθητισμός, πλαστότητα ύφους και περιεχομένου, έμφαση στη λεπτομέρεια, μανιερισμός και στυλ, ταυτοποίηση φόρμας και περιεχομένου, νοσηρότητα, υλισμός, υπερβολή, το παράξενο, το φανταστικό, εξωτικισμός, αντι-ήρωες και femmes fatales, νεογοτθισμός, έλξη προς το θάνατο, το τραγελαφικό, το μακάβριο.

Η πλειοψηφία των κριτικών πλέον συμφωνεί οτι η Παρακμή έχει επηρεάσει τον Μοντερνισμό. Για παράδειγμα μέσω του Σύμονς ο Τ. Σ. Έλιοτ και ο Τζαίημς Τζόυς έχουν γνωρίσει τους Γάλλους Παρακμιακούς. Ο Συμβολισμός του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς αλλά και ο Εικονισμός του Έζρα Πάουντ έχουν επίσης επηρεαστεί. Ο Ουάιλντ θεωρείται από πολλούς ως ο πρόδρομος του Μεταμοντερνισμού.

Πηγές :

http://www.english.uwosh.edu/roth/Decadence.htm

http://www.litencyc.com/php/stopics.php?rec=true&UID=256

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C_%CE%9A%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1

http://www.multilingualarchive.com/ma/enwiki/el/Decadent_movement

http://decadenthandbook.wordpress.com/

http://www.wisegeek.com/what-was-the-decadent-movement-in-literature.htm

http://vlepo.org/blog/katerina/kinima-parakmis-decadent-movement

Τι σημαίνει «οικονομική κρίση» σε 54 δευτερόλεπτα Το video που κέρδισε διαγωνισμό σε blog

2012-01-22T10:21:00.000+02:00

Το αμερικανικό Blog Ρowerlineblog.com διοργάνωσε έναν διαγωνισμό με έπαθλο 2.000 δολάρια για οποιονδήποτε μπορέσει να παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο την σημασία και το δράμα της οικονομικής κρίσης. Αυτό είναι το βίντεο που κέρδισε-με τις προτιμήσεις του 62% των χρηστών- το διαγωνισμό

http://www.lifo.gr/now/world/6933

Σμύρνη: Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτισσας

2012-01-22T10:18:00.000+02:00

Της Μαίρης Αδαμοπούλου

Σεντούκια, κουτιά και αρχεία με υλικό που δεν είχε αγγίξει ανθρώπου βλέμμα έως σήμερα βγαίνουν στο φως και επιχειρούν να αναδείξουν τη «Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα», την κοσμοπολίτισσα Σμύρνη, 90 χρόνια μετά την καταστροφή της.

Η Σμύρνη καίγεται. Τα πάντα λεηλατούνται. Η οικογένεια της Ελένης Μπαστέα έχει μαζέψει τα πράγματά της. Δεν τρέχει όμως να γλιτώσει. Αντιθέτως, κλειδώνει την πόρτα. Η αδελφή της γιαγιάς της Ελένης φτιάχνει τσάι για όλους. Κάθονται στην τραπεζαρία και το πίνουν ατάραχοι. Προτού τραβήξουν την πόρτα πίσω τους, η γιαγιά πηγαίνει στην κουζίνα. Πλένει τα φλιτζάνια, τοποθετεί το σερβίτσιο στη θέση του και κλείνει το ντουλάπι. Θέλει να αφήσει το σπίτι της συγυρισμένο. Θα ξαναγυρίσει. Ετσι νομίζει. Και εκείνη την ώρα συλλογίζεται τον τούρκο γείτονα που την είχε προειδοποιήσει: «Πρέπει να φύγετε. Σε λίγο δεν θα μπορούμε να σας προστατεύσουμε». Δεν τον είχε πιστέψει...

Είναι η ιστορία της Ελένης Μπαστέα, πρόσφυγος τρίτης γενιάς, που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του New Mexico Ιστορία και Αρχιτεκτονική. Και μία από τις τρεις ιστορίες γύρω από τις οποίες πλέκεται το νέο ντοκιμαντέρ της σκηνοθέτιδος Μαρίας Ηλιού «Σμύρνη - Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης, 1900-1922», που θα κάνει παγκόσμια πρώτη τη Δευτέρα στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο οδού Πειραιώς) και θα συνοδεύεται από μια σπάνια φωτογραφική έκθεση με πλούσιο ανέκδοτο υλικό (με 95 καρέ) στο κεντρικό κτίριο του μουσείου στην οδό Κουμπάρη, με αφορμή τη συμπλήρωση 90 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

«Γεννήθηκα στη Σμύρνη πριν από 90 χρόνια. Δεν ήμουν εγώ, ήταν ο πατέρας μου ο Ανδρέας που μεγάλωσε στο Κορδελιό. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου η Σμύρνη με στοίχειωνε. Στους εφιάλτες μου η Σμύρνη καιγόταν και η θάλασσα γέμιζε πτώματα, γινόταν κατακόκκινη, και εγώ προσπαθούσα να σωθώ στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι μου», λέει στα «ΝΕΑ» η Μαρία Ηλιού, ενώ φροντίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες του διάρκειας 87 λεπτών ντοκιμαντέρ για το οποίο εργάστηκε εντατικά επί τέσσερα χρόνια μαζί με τον ιστορικό Αλέξανδρο Κιτροέφ και υλοποιήθηκε χάρη στην πολύτιμη συμβολή πολλών χορηγών.

«Οταν έφυγα για σπουδές στο εξωτερικό έμεινα έκπληκτη ανακαλύπτοντας ότι η δική μας Σμύρνη του κοσμοπολιτισμού και της χαράς της ζωής, αλλά και η Σμύρνη της καταστροφής ήταν άγνωστη στο κοινό στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η ιδέα να κάνω μια ταινία για τη Σμύρνη άρχισε να γίνεται εμμονή, αλλά περίμενα για χρόνια τη σωστή στιγμή».

Η έρευνα. Η στιγμή ήρθε όταν το 2004 ξεκίνησε την έρευνά της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατάφερε να μπει σε απρόσιτα μέχρι τότε αρχεία - όπως της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου και των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Πρίνστον. Γνώρισε ανθρώπους που την έφεραν σε επαφή με συλλέκτες ή απογόνους Σμυρνιών με σπάνιο υλικό. Οι πόρτες εξάλλου άνοιγαν ευκολότερα μετά το 2007, όταν το εμβόλιμο ντοκιμαντέρ με το οποίο ασχολήθηκε, «Το ταξίδι, το ελληνικό όνειρο στην Αμερική», διακρίθηκε με το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ του Χιούστον και κατατάχθηκε στις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες για το 2008 από το Ινστιτούτο του Αμερικανικού Κινηματογράφου.

«Στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου γνώρισα κάποιον που με συνέστησε στον Ρόμπερτ Νταβίντιαν. Ο παππούς του - Αρμένης που ζούσε στη Σμύρνη - είχε στο σεντούκι του κλεισμένο ένα φιλμάκι μισής ώρας με σκηνές τόσο από την καθημερινή ζωή όσο και από την καταστροφή, αλλά δεν το έλεγε σε κανέναν διότι φοβόταν μήπως... τον σφάξουν οι Τούρκοι!

Λίγο προτού πεθάνει εκμυστηρεύτηκε στον εγγονό του πού βρισκόταν το υλικό. Ο Ρόμπερτ ταξίδεψε από το Λος Αντζελες στην Ουάσιγκτον για να μας φέρει το φιλμ, να το συντηρήσουμε και να το αξιοποιήσουμε», εξηγεί η Μαρία Ηλιού, η οποία μέσα από το ντοκιμαντέρ της (σε συνεργασία με την εταιρεία Πρωτέας και το Ιδρυμα Φουλμπράιτ) αναδεικνύει τόσο την πολυπολιτισμική Σμύρνη των αρχών του 20ού αιώνα όσο και τη Σμύρνη της καταστροφής.

Η Νέα Υόρκη της εποχής. «Η Σμύρνη ήταν η Νέα Υόρκη της εποχής. Μια πόλη όπου ζούσαν μαζί με ισχυρούς δεσμούς Ελληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι, Λεβαντίνοι, φτωχοί και πλούσιοι. Μια πόλη που λειτουργούσε σαν μαγνήτης, που έδινε ευκαιρίες να ζήσεις το όνειρό σου», λέει η σκηνοθέτις.

Γι' αυτό και οι επισκέπτες της έκθεσης θα δουν στους τοίχους του Μουσείου Μπενάκη φωτογραφίες που δείχνουν την προκυμαία της πόλης, τα μαγαζιά, τους χορούς και τα γλέντια, παραστάσεις όπερας και βαρκάδες, ενώ μερικά χιλιόμετρα έξω από την «αλώβητη» πόλη, όπως τη θεωρούσαν οι κάτοικοί της, οι Τσέτες έσφαζαν και λεηλατούσαν, μαζί βεβαίως με εικόνες από τις τραγικές ημέρες του Σεπτεμβρίου του 1922.

Για να αναδειχθούν όλα αυτά, εκτός από τις επιστημονικές θέσεις που εκφράζουν διακεκριμένοι ερευνητές, όπως ο Τζάιλς Μίλτον, συγγραφέας του βιβλίου «Χαμένος Παράδεισος», ο καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με ειδίκευση στην Πολιτική Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας Θάνος Βερέμης και η εταίρος στο Kings College και με καταγωγή από τη Σμύρνη Βικτωρία Σολομωνίδου, ακούμε τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων όπως εκείνες της τουρκάλας ανθρωπολόγου και ιστορικού στο Πανεπιστήμιο Σαμπάντσι Λεϊλά Νεϊζί, του γεννημένου στη Σμύρνη Αρμένιου Τζακ Ναλμπαντιάν και της Ελληνίδας Ελένης Μπαστέα.

«Μέσα από την ταινία επιχειρούμε να δούμε τα πράγματα όχι με την παλιά ματιά των σχολικών εγχειριδίων και να δείξουμε ότι δεν ήταν όλα άσπρα και μαύρα. Δίπλα στις τραγικές ιστορίες σφαγής και καταστροφής υπήρχαν ιστορίες μεγάλης φιλίας. Το κύλισμα του χρόνου πιστεύω ότι μας κάνει πιο νηφάλιους και οι νέες γενιές θέλουν πλέον πιο ήρεμα να μάθουν την αλήθεια για το τι συνέβη», επισημαίνει η Μαρία Ηλιού.

Αναζητώντας την αλήθεια. Απόδειξη αποτελεί η ιστορία της Ιρέμ Γκουλφέμ, την οποία μετέφερε στην ταινία η ανθρωπολόγος Λεϊλά Νεϊζί. Η Ιρέμ Γκουλφέμ καταγόταν από οικογένεια μεγαλογαιοκτημόνων της Σμύρνης. Οταν ο ελληνικός Στρατός μπήκε στην πόλη το 1919, ο πατέρας της βρισκόταν σε μια λέσχη και η οικογένειά του φοβόταν ότι δεν θα επιστρέψει. Προς έκπληξή τους όμως τον είδαν να φτάνει στο σπίτι σώος, συνοδευόμενος από έλληνες φίλους του, οι οποίοι του είχαν βγάλει το φέσι και το είχαν αντικαταστήσει με καπέλο, ενώ βασικό ρόλο στη διάσωσή του έπαιξε και το ότι μιλούσε ελληνικά.

Οταν όμως η Λεϊλά ρώτησε την Ιρέμ ποιος έβαλε τη φωτιά το 1922, εκείνη απάντησε ό,τι την είχαν μάθει: οι Ελληνες. «Είστε σίγουρη;» έσπειρε την αμφιβολία η ερευνήτρια. Και η Ιρέμ άρχισε να τηλεφωνεί σε φίλους της. Κάποιος θυμήθηκε ότι κοντά στην αρμενική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου υπήρχε μια αποθήκη. Δεν μπορούσε να θυμηθεί όμως αν είχε μέσα καύσιμα ή πυρομαχικά. Από αυτή την αποθήκη άρχισε η πυρπόληση της πόλης. Ποιος έβαλε τη φωτιά; Κανένας από τους φίλους της Ιρέμ δεν είχε την απάντηση. Επικρατούσε η συνωμοσία της σιωπής. Και το ερώτημα στα χείλη της τουρκικής μαρτυρίας μένει αναπάντητο, με την αμφιβολία να σκιάζει το βλέμμα: «Αφήσαμε την πόλη να καεί;».

Για να επιτύχει πιο αντικειμενικό αποτέλεσμα η Μαρία Ηλιού θέλησε να επιστρατεύσει μαρτυρίες ανθρώπων που δεν ήταν φορτισμένοι συναισθηματικά λόγω καταγωγής. Μία από αυτές ήταν της Μίνι Μιλς, καθηγήτριας στο αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων της Σμύρνης.

Εκανε μάθημα όταν άκουσε φασαρία. Ανοιξε το παράθυρο και είδε τούρκους στρατιώτες να βρέχουν με βενζίνη κτίρια και να τους βάζουν φωτιά. «Τρομοκρατήθηκα», παραδέχτηκε η καθηγήτρια που έσωσε τις μαθήτριές της και έφθασε στην Ελλάδα.

Ο υπέργηρος σήμερα Αρμένης Τζακ Ναλμπαντιάν κατάφερε να γλιτώσει. Πέρασε με την οικογένεια του στην Τύνιδα και από εκεί βρέθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ. Ηταν παιδί όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη. «Ακουσα κραυγές. Και από το ίδιο παράθυρο που χάζευα τον κόσμο να περνάει είδα έναν έφιππο να σκοτώνει μια γυναίκα και σε λίγο έναν άλλο Τούρκο να εξαφανίζει το πτώμα. Είναι μια εικόνα που δεν μπορεί να σβήσει από τη μνήμη μου ύστερα από τόσα χρόνια», λέει στο ντοκιμαντέρ. Ωστόσο καταλήγει ότι «η πολυπολιτισμικότητα είναι ωραία και είναι αυτό που μου έδωσε η Σμύρνη».

Εκθεση Φωτογραφίας: Στιγμές και πρόσωπα του 20ού αιώνα Το Ρίμινι, τα Δεκεμβριανά, η Ελλη Λαμπέτη, ο Ζαν Κοκτό και άλλες μαρτυρίες μιας εποχής από τον Δημήτρη Παπαδήμο

2012-01-22T10:15:00.000+02:00

Της Κατερινας Λυμπεροπουλου

Ως στρατιωτικός φωτογράφος των ελληνικών δυνάμεων της Μέσης Ανατολής την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ως συνεργάτης του Γραφείου Τύπου της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, ο Δημήτρης Παπαδήμος αποτύπωσε με τον φακό του πολύτιμες μαρτυρίες της εποχής. Σκηνές από τη Μέση Ανατολή αλλά και το Ρίμινι και τα Δεκεμβριανά παρελαύνουν, μεταξύ άλλων, στην έκθεση που με τίτλο «Δημήτρης Παπαδήμος. Ταξιδιώτης. Φωτογράφος» εγκαινιάζεται την Τρίτη 24 Ιανουαρίου (ώρα 8 μ.μ.) στο Μέγαρο Εϋνάρδου του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.

Και όχι μόνο. Μέσα από ένα αρχείο 65.000 αρνητικών και των αντίστοιχών τους κοντάκτ που η σύζυγός του Λιάνα Παπαδήμου το δώρισε στο ΕΛΙΑ μετά τον θάνατό του το 1994 (κατόπιν επιθυμίας του ιδίου), η έκθεση καλύπτει χρονικά τέσσερις δεκαετίες και γεωγραφικά τη λεκάνη της Μεσογείου με έμφαση στην Αίγυπτο και στην Ελλάδα. Ιδιαίτερη ενότητα της έκθεσης συνιστούν τα πορτρέτα ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών και συγγραφέων, όπως των Μίνου Αργυράκη, Γιάννη Τσαρούχη, Ναταλίας Μελά, Ελλης Λαμπέτη, Γιώργου Σεφέρη, Λόρενς Ντάρελ, Ζαν Κοκτό και πολλών άλλων.

Τοπία και άνθρωποι από την έρημο, τον Νείλο, το Σινά, την Γκάνα, την Κύπρο και την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα: πρόκειται για την πρώτη αναδρομική έκθεση του φωτογράφου Δημήτρη Παπαδήμου, που δίνει μια εικόνα του έργου του από τα πρώτα χρόνια της ενασχόλησής του με τη φωτογραφία ως και το 1980. Με περισσότερες από 200 φωτογραφίες η έκθεση παρουσιάζει στο κοινό έναν καλλιτέχνη καταξιωμένο και γνωστό στην εποχή του, άγνωστο όμως στο σημερινό κοινό της ελληνικής φωτογραφίας.

Ο Παπαδήμος γεννήθηκε στο Κάιρο το 1918 μέσα στην ανθούσα εκεί ελληνική παροικία. Με τη φωτογραφία πειραματίστηκε από τα εφηβικά του χρόνια και από νωρίς εκδήλωσε την επιθυμία να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Συστηματικά όμως ασχολήθηκε με τη φωτογραφία στα χρόνια της υπηρεσίας του ως στρατιωτικού φωτογράφου στις ελληνικές δυνάμεις Μέσης Ανατολής και στο Γραφείο Τύπου της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης. Με τη λήξη του πολέμου και την τραγωδία των Δεκεμβριανών που αποτύπωσε με τον φακό του, ο Παπαδήμος ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο που συνδύασε τα δύο του πάθη, το ταξίδι και τη φωτογραφία. Κατά τη διάρκεια μιας μεστής σε δουλειά δεκαετίας (1946-1956) και λίγο πριν από τη μόνιμη εγκατάστασή του στην Ελλάδα, ο Παπαδήμος ταξίδεψε στην Αίγυπτο, στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή και κατέγραψε τον άνθρωπο και τα έργα του με ματιά βαθιά ανθρώπινη, αποφεύγοντας τη γραφικότητα.

Από τη δουλειά του και τη συνεργασία του με βρετανούς, κυρίως, συγγραφείς προέκυψαν εκθέσεις και εικονογραφημένα ταξιδιωτικά βιβλία. Παράλληλα, ασχολήθηκε επαγγελματικά και με τον κινηματογράφο, ως φωτογράφος ή βοηθός παραγωγής. Από το 1956 ως και το 1980 και με ορμητήριο την Αθήνα, ταξίδεψε και φωτογράφισε - εξαντλητικά, θα έλεγε κανείς - την Ελλάδα. Ηδη από το 1956 υπήρξε συνεργάτης των «Εικόνων» και αργότερα των περιοδικών «Ηώς» και «Ταχυδρόμος», ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με τον ΕΟΤ και το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης. Το επιστέγασμα της φωτογραφικής του δραστηριότητας υπήρξε η έκδοση του λευκώματος με τίτλο «Η Ελλάδα που φεύγει» από τις εκδόσεις Ολκός (1974).

Την έκθεση συνοδεύει φωτογραφικό λεύκωμα με 504 φωτογραφίες και κείμενα του Κωστή Λιόντη, της Ματθίλδης Πυρλή, της Βασιλικής Χατζηγεωργίου και της Heba Farid. Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 24 Μαρτίου 2012. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Μέγαρο Εϋνάρδου: Αγίου Κωνσταντίνου 20 και Μενάνδρου.

Ωρες λειτουργίας: Τρίτη - Παρασκευή 10 π.μ. - 2 μ.μ.

Τετάρτη και Παρασκευή 6 - 8 μ.μ., Σάββατο 12 - 2 μ.μ.

Πληροφορίες: 210 5223.101, 210 5223.540, 210 3234.267

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=439331

Διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Ντίκενς Το συγγραφικό έργο του μεγάλου πολέμιου της φτώχειας, μοιάζει επίκαιρο όσο ποτέ

2012-01-22T10:12:00.000+02:00

Διακόσια χρόνια μετά τη γέννηση του Καρόλου Ντίκενς -γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1812 στο Λάντπορτ του Πόρτσμουθ και πέθανε το 1870 στο Ρότσεστερ, χωρίς να προλάβει να φτάσει τα 60-, το έργο του μοιάζει περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.

Την εποχή της πρωτοφανούς κρίσης, με την ανεργία να αυξάνεται και τα εισοδήματα να συρρικνώνονται, η ρημαγμένη από την οικονομική εξαθλίωση βικτωριανή Αγγλία, που κυριαρχεί σε όλη τη μυθιστορηματική παραγωγή του Ντίκενς, επανακάμπτει εντυπωσιακά στο προσκήνιο, για να υπενθυμίσει μιαν ανυπόφορα βαριά κοινωνική συνθήκη: μια συνθήκη που η ευμάρεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα έδειχνε μέχρι και πριν από λίγα μόλις χρόνια πως είχε μπει οριστικά στα αζήτητα της Ιστορίας (ακόμα κι αν τα πρώτα σημάδια για τον τερματισμό του αναδιανεμητικού συστήματος της μεταπολεμικής περιόδου άρχισαν να εμφανίζονται ήδη από το τέλος της δεκαετίας του 1970).

Δουλεύοντας σε εργοστάσιο βερνικιών

Το τέκνο μιας καταχρεωμένης δημοσιοϋπαλληλικής οικογένειας, που σταμάτησε το σχολείο για να δουλέψει σε εργοστάσιο βερνικιών και γνώρισε στο πετσί του τη σκληρότητα της παιδικής εργασίας, υπήρξε ένας από τους σφοδρότερους επικριτές τόσο των κάθετων ταξικών διαιρέσεων της αγγλικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, όσο και της τεράστιας φτώχειας, την οποία σήμανε για εξαιρετικά μεγάλα τμήματα του πληθυσμού η Βιομηχανική Επανάσταση.

Η φτώχεια καθόρισε τον κόσμο των μυθιστορημάτων του Ντίκενς και αποτυπώθηκε με τον πιο παραστατικό τρόπο στους διάσημους χαρακτήρες του. Από τον Όλιβερ Τουίστ και τον Νίκολας Νίκλεμπι (αμφότερα το 1839), όπου θα αποκαλυφθεί με τα μελανότερα χρώματα η μαύρη καθημερινότητα του Λονδίνου και του Γιορκσάιρ, με ένα σύμπαν βυθισμένο στο έγκλημα και την πορνεία (μολονότι η εικόνα της πόρνης θα απαλλαγεί σε εντυπωσιακό βαθμό από την ηθική και την κοινωνική της απαξίωση), μέχρι τον Ζοφερό Οίκο (1853) και τη Μικρή Ντόρριτ (1857), που θα αποτελέσουν ένα ανάθεμα για τους βικτωριανούς θεσμούς και τη βικτωριανή οικονομία (άδικο δικαστικό σύστημα, με σωρεία φυλακίσεων για χρέη, αποχαλινωμένη εργασιακή αγορά, απουσία της οποιασδήποτε προστασίας για τον πολύωρο και προκλητικά απλήρωτο μόχθο), η μυθιστοριογραφία του Ντίκενς θα είναι η μυθιστοριογραφία των φτωχών, των ανήμπορων και των ξεγυμνωμένων.

Οι εικόνες της αδυναμίας, του ξεπεσμού και του στυγνού προσώπου της εργοδοσίας δεν θα λείψουν και από το κορυφαίο έργο του Ντίκενς, τον Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (1850), μια σαφώς αυτοβιογραφική σύνθεση (όπως, άλλωστε, και τα περισσότερα βιβλία του), με την οποία θα ανακαλέσει πικρά στιγμιότυπα από τη ζωή του στο εργοστάσιο βερνικιών.

Πανταχού παρούσα και βασισμένη στην προσωπική του η εμπειρία, η φτώχεια θα απασχολήσει τον Ντίκενς από τη μια ως υλικό (οικονομικό και κοινωνιολογικό) ζήτημα και από την άλλη ως καθαρώς ηθικό και ψυχολογικό μέγεθος.

Από τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία (1843) μέχρι και τα Δύσκολα χρόνια (1854) ή τις Μεγάλες προσδοκίες (1861), ο Ντίκενς θα μιλήσει για τη φτώχεια μέσω της ανάπτυξης ενός προβληματισμού για τη σημασία και το βάρος του χρήματος στον βίο των ανθρώπων που υποφέρουν από την έλλειψή του, όπως και των ανθρώπων που το κατέχουν και το διακινούν, καταδικάζοντας την ύπαρξη των υπολοίπων σε έναν μόνιμο στροβιλισμό, που έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση και την απόγνωση.

Στη νουβέλα της Χριστουγεννιάτικης ιστορίας, που γνώρισε άπειρες εκδοχές στον κινηματογράφο και είναι το γνωστότερο βιβλίο του Ντίκενς, όπως και ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο σπαγγοραμμένος Εμπενίζερ Σκρουτζ, που θα μετατραπεί σε συνώνυμο της εξοντωτικής απροθυμίας και της ολοκληρωτικής μιζέριας, θα δείξει τις βλαβερές συνέπειες του πλούτου σε εύπορους και φτωχούς.

Φτωχοί και εύποροι θα βρουν τη χαρά τους μόνο όταν το χρήμα θα βγει από το σφιχτοδεμένο πουγκί, για να φέρει την ευτυχία στο τραπέζι όλων.

Στα Δύσκολα χρόνια, ο Ντίκενς δεν θα κρύψει την απογοήτευσή του για το όραμα της βιομηχανικής τεχνολογίας, που αντί να διευκολύνει το άνοιγμα του δρόμου για έναν νέο τρόπο ζωής, ικανό να συμπεριλάβει στους κόλπους του τις χειμαζόμενες μάζες, θα μαζέψει το χρήμα στα χέρια των λίγων, χαντακώνοντας κάθε προοπτική και ελπίδα για τα εργατικά στρώματα.

Ακόμα και στις Μεγάλες προσδοκίες, που μάλλον ξεφεύγουν από τα όρια του κοινωνικού μυθιστορήματος, ο συγγραφέας θα χτίσει τον κεντρικό του χαρακτήρα με βάση τις επιταγές του χρήματος, όπως τουλάχιστον τις αντιλαμβάνεται η βικτωριανή Αγγλία: το φτωχόπαιδο που αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στο μυθιστόρημα, θα έχει έναν και μοναδικό στόχο, το πώς να πλουτίσει σε μια κοινωνία συστηματικών αποκλεισμών.

Κι όλα αυτά στο πλαίσιο μιας αφήγησης που θέλει να αποδείξει και στα τρία έργα το ίδιο πράγμα: ότι η φτώχεια δεν συνιστά φυσική κατάσταση ή προϊόν προσωπικής ανικανότητας, αλλά το απαραγνώριστο χαρακτηριστικό ενός πανίσχυρου ταξικού καθεστώτος, που υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια την πίστη του στην ανισομέρεια και την ανισότητα.

Ένας πολυεπίπεδος κοινωνικός κόσμος

Ο Ντίκενς έχει κατηγορηθεί κατ' επανάληψη για την προσήλωσή του στην κριτική της φτώχειας, που θεωρήθηκε από πολλούς επιβαρυντικό στοιχείο για τη λογοτεχνική λειτουργία των μυθιστορημάτων του.

Ο ανεξέλεγκτος συναισθηματισμός απέναντι στους βασανισμένους ήρωες και η σχηματικότητα στην εικονογράφηση της ταξικής βίας είναι δύο από τα συχνότερα επιχειρήματα αυτής της συλλογιστικής, που βλέπει στον Ντίκενς μιαν άχρωμη και υποτονική κλίμακα διαβαθμίσεων.

Τέτοιου τύπου, ωστόσο, δυσχέρειες, που σίγουρα δεν απουσιάζουν κατά τόπους από τη δουλειά του Ντίκενς, τείνουν αμέσως να εξισορροπηθούν από την εκτεταμένη ποικιλία των χαρακτήρων του, η οποία ανακινεί πολλαπλές όψεις του συλλογικού περίγυρου, όπως και από την κάθε άλλο παρά προγραμματική οπτική του για το καθημερινό περιβάλλον της φτώχειας και του πλούτου: οπτική που κινείται ευθύς εξαρχής σε ένα πολύχυμο κοινωνικό και ιστορικό πεδίο.

Ξαναδιαβάζοντας τον Ντίκενς, θα ανακαλύψουμε εύκολα και μιαν άλλη αρετή του. Η κριτική της φτώχειας αποκτά τόσο παραστατική δύναμη στα γραπτά του, χάρη στη σοφά διαρθρωμένη πλοκή του. Δημοσιευμένα ως επί το πλείστον υπό τη μορφή επιφυλλιδογραφικών μυθιστορημάτων (μηνιαίες συνέχειες στον περιοδικό Τύπο), τα βιβλία του Ντίκενς ξέρουν πώς να διατηρούν αμείωτη την προσοχή του αναγνώστη από ενότητα σε ενότητα και από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, εξασφαλίζοντας έναν περιεκτικό, γεμάτο εντάσεις μύθο, που συνδυάζεται με μιαν αρραγή και πέρα για πέρα συναρπαστική δράση. Σίγουρα, ένας μυθιστοριογράφος του καιρού μας.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=439548

Πόσο ανταγωνιστικός είσαι ;

2012-01-22T10:07:00.000+02:00

Tου Κάππα Γκρέκο

Το τελευταίο διάστημα γίνεται μεγάλη συζήτηση σχετικά με το μισθολογικό κόστος και κατά το πόσο σχετίζεται με την ανταγωνιστικότητατης ελληνικής οικονομίας .Στο παρακάτω φωτορεπορτάζ μπορούμε να δούμε πως το εννοούν όλοι αυτοί που υπερθεματίζουν για τηνανάγκη μειώσεων στους μισθούς .Το άρθρο είναι του Damien Gayle και οι φωτογραφίες του Brian Cassey και δημοσιεύθηκε στηνDaily Mail με τίτλο Cage dogs of Hong Kong: The tragedy of tens of thousands living in 6ft by 2ft rabbit hutches - in a city with more Louis Vuitton shops than Paris

Το Χονγκ Κονγκ, μία από τις πλουσιότερες πόλεις του κόσμου, είναι αντιμέτωπο με μια τεράστια ανάπτυξη στον τομέα των πολυτελώνακινήτων ,σε σημείο που οι τιμές των σπιτιών αυτών να έχουν εκτιναχθεί σε επίπεδα ρεκόρ.

Αλλά ο πλούτος της πόλης έχει μια σκοτεινή πλευρά, με δεκάδες χιλιάδες που μένουν χωρίς στέγη συνολικά και αναγκάζονται να ζουνστις πιο άθλιες συνθήκες.

Αυτές οι φωτογραφίες από τον Βρετανό φωτογράφο Brian Cassey έχουν συλλάβει τη δυστυχία των ανθρώπων - κάποιες εκτιμήσειςανεβάζουν τον αριθμό τους μέχρι και σε 100.000 - οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να ζουν σε κλουβιά με διαστάσεις μόλις 2μ. επί 1μ.

Η πόλη είναι ένα από τις πιο πυκνοκατοικημένες μητροπολιτικές περιοχές του πλανήτη, με σχεδόν 16.500 ανθρώπους να ζουν σεκάθε τετραγωνικό μίλι του εδάφους.
Τα χαμηλότερα κλουβιά είναι τα πιο ακριβά, επειδή κάποιος μπορεί να σταθεί σχεδόν όρθιος μέσα τους, αλλά και εκεί οι συνθήκες δενείναι λιγότερο άθλιες.
Οι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες χρεώνουν περίπου $ 200 το μήνα για κάθε κλουβί, τα οποία τα τοποθετούν ως και 20 σε κάθε δωμάτιο, και έως τρία επίπεδα υψηλά.
Όλα αυτά σε μια πόλη με τα περισσότερα καταστήματα Louis Vuitton από ό, τι το Παρίσι.

Οι ένοικοι θα πρέπει να μοιράζονται τις τουαλέτες και τους νιπτήρες, τα οποία είναι υποτυπώδης. Πολλά από τα διαμερίσματα δενέχουν κουζίνες, αναγκάζοντας τους φτωχούς κατοίκους τους να ξοδέψουν μεγάλο μέρος από τα πενιχρά τους εισοδήματα σε έτοιμοφαγητό .

Τα σπίτια κλουβιά ήταν ένα συνεχές σκάνδαλο στην αγορά κατοικιών του Χονγκ Κονγκ για δεκαετίες, αλλά αντί να εξαφανιστούν αυτάεξαπλώνονται.

Καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει κτυπήσει την πόλη ,ένα πρώην βρετανικό έδαφος , της οποίας η οικονομία εστιάζεται στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, οι περισσότερες αναγκάστηκαν να στραφούν σε αυτά για να έχουν ένα μέρος για να μείνουν.
Η εναλλακτική λύση είναι η ζωή στους δρόμους.

Ένας ένοικος ενός από τα κλουβιά,ο Cheung, ο οποίος ζει στο Sham Shui Po, δήλωσε στους Asia Times Online πως βιώνει τους απαράδεκτα μικρούς χώρους και τις δυσώδης συνθήκες.

«Η θερμοκρασία στο εσωτερικό των κλουβιών μπορεί να είναι δύο έως τρεις βαθμούς υψηλότερη από ό, τι είναι έξω», είπε.

«Είναι πραγματικά δυσάρεστο, και μερικές φορές δεν μπορώ να κοιμηθώ μέχρι και μετά από τις 5 το πρωί."

Οι κατσαρίδες, οι σαύρες, οι ψείρες και οι αρουραίοι είναι κάτι το συνιθισμένο. «Μερικές φορές ανησυχώ για το αν οι σαύρες ή οικατσαρίδες θα σέρνονται στα αυτιά μου τη νύχτα», είπε ο Cheung.

http://vlepo.org/blog/kappa-gkreko/esy-poso-antagonistikos-eisai

NOUR - Allah Allah Ya Baba -Traditional Arabic

2012-01-12T20:28:00.002+02:00

Ο ωμός περιορισμός της Δημοκρατίας

2012-01-12T20:27:00.000+02:00

του Ιουλιανού

«Αποφασίστηκε ότι τα κράτη μέλη της Ένωσης και ειδικότερα της ευρωζώνης, θα αυξήσουν τα κεφάλαια τα οποία παρέχουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έως 200 δισεκατομμύρια ευρώ, με τη μορφή διμερών πιστώσεων και τα κεφάλαια αυτά θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αντιμετώπιση της κρίσης.»

Λ. Παπαδήμος

«Είναι απαραίτητη η σημαντικού μεγέθους κεφαλαιακή θωράκιση του τραπεζικού συστήματος καθώς η ενίσχυση της ρευστότητας. Με αυτό τον τρόπο θα διασφαλιστεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα, και θα βελτιωθεί η χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας από το τραπεζικό σύστημα.»

Λ. Παπαδήμος

H «…απόφαση της ΕΚΤ να ενισχύσει τη ρευστότητα των τραπεζών, παρέχοντάς τους -από σήμερα- απεριόριστο δανεισμό τριετούς ορίζοντα, με επιτόκιο κοντά στο 1%. Κίνηση που, όπως εκτιμάται, θα οδηγήσει τις τράπεζες σε άντληση κεφαλαίων δεκάδων δισ. ευρώ, μέρος των οποίων θα διατεθεί για αγορές υψηλής απόδοσης κρατικών ομολόγων των διψασμένων για ρευστό χωρών της ευρωζώνης».

«Ελευθεροτυπία»

Κοντά σε αστέγους τους απόρους από την ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, βρέθηκε το μεσημέρι της πρωτοχρονιάς ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος. Ο πρωθυπουργός δήλωσε «ιδιαίτερα ευτυχής» που είχε την ευκαιρία να γιορτάσει την πρωτοχρονιά «με τους συμπολίτες μας που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη». «Ήταν μια όμορφη, πιστεύω, και ζεστή ατμόσφαιρα»

«Καθημερινή»

Οι τράπεζες , σίγουρα, δεν είναι μεμονωμένα ιδρύματα, για να κάνουν μπίζνες οι μάνατζερ και οι «κερδοσκόποι». Είναι και αυτό, μα κύρια ,οι τράπεζες είναι το ίδιο το σύστημα. Είναι η καρδιά του καπιταλισμού. Το θέμα λοιπόν του Παπαδήμου, και των ομοίων του, είναι η διατήρηση και η σταθερότητα του συστήματος προστατεύοντας τις τράπεζες από τις συνέπειες,των ενεργειών τους.

Τα προηγούμενα χρόνια η χρηματοδότηση του Δημοσίου-με απόφαση των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ- προς τις τράπεζες σε μορφή εγγυήσεων και ρευστού ξεπέρασε συνολικά τα 100δις ευρώ. Την δημόσια αυτήν χρηματοδότηση την επέλεξαν με πολιτικές αποφάσεις οι ίδιες κυβερνήσεις που ανάγκαζαν και αναγκάζουν τα πάντα γύρω τους να ιδιωτικοποιηθούν. Λιγότερο κράτος για το «ευρύ κοινό», όπως αποκαλεί ο τραπεζίτης σε ρόλο πρωθυπουργού Παπαδήμος τον λαό, περισσότερο όμως κράτος προκειμένου να σωθεί η καρδιά του καπιταλισμού. Οι τράπεζες. Αυτό που προέχει είναι τα χρέη το κόστος και οι κίνδυνοι των τραπεζών να κοινωνικοποιηθούν , και τα κέρδη να τα καρπωθούν οι μέτοχοι.

Κρατικός σοσιαλισμός για πλούσιους. Για τους υπόλοιπους… γεύματα αγάπης.

Λογικό, μια και οι έχοντες την εξουσία είναι αυτόματα και προϊόν της ιδιωτικής οικονομίας. Της οικονομίας δηλαδή που τον κάθε πόρο, την κάθε παροχή ,από την παροχή νερού και ενέργειας ,ως την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, και την παιδεία,τα μετέτρεψαν σε ιδιοκτησία με τέλη χρήσης ,και που δικαίωμα πρόσβασης θα έχει όποιος είναι ικανός να πληρώσει.

Οι παραπάνω όμως κρατικές οικονομικές ενισχύσεις, με πακέτα εκατομμυρίων, προς τα αναξιοπαθούντα τραπεζικά ιδρύματα, αποδείχτηκε ότι δεν αντιστάθμιζαν στο παραμικρό την έλλειψη κεφαλαίων των τραπεζών οι οποίες μπάζουν από παντού.
Πέρα λοιπόν από απόφαση της «ΕΚΤ να ενισχύσει τη ρευστότητα των τραπεζών, παρέχοντάς τους -από σήμερα- απεριόριστο δανεισμό τριετούς ορίζοντα, με επιτόκιο κοντά στο 1%.» η αντισυνταγματική κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου και στον προϋπολογισμό που κατέθεσε προβλέπεται ποσό ύψους 32,1 δισ. Ευρώ για την αγορά μετοχών από τις ελληνικές τράπεζες.

Αναμφίβολα ο ίδιος ο τραπεζίτης Παπαδήμος είναι όργανο και εξάρτημα των υπαρχτών Παγκόσμιων οργανισμών και αρχών , με πολύ εξειδικευμένες λειτουργίες, που ως σκοπό έχουν την επέκταση των αρμοδιοτήτων τους, επιβάλλοντας συγκεκριμένες απόψεις σε χώρες όπου τις κρατούν ομήρους λόγο του υποχρεωτικού δανεισμού τους.

Καθόλου τυχαία λοιπόν η Ελλάδα αποτελεί μια ευκαιρία για μεγάλα κέρδη. Αυτό βλέπουν ξένα hedge funds (επιχειρηματικά κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου) και distress funds από Νέα Υόρκη και Λονδίνο να ξεδιπλώνει η πρόσφατη «ελληνική κρίση».
Σήμερα στο Χ.Α. με κεφάλαια της τάξης των 10 εκατ. ευρώ μπορείς να αγοράσεις το πλειοψηφικό πακέτο σε περισσότερες από 200 εισηγμένες. Τα distress funds που έχουν κεφάλαια υπό διαχείριση άνω του 1 δισ. ευρώ μπορούν να κάνουν μία ευχάριστη «επενδυτική εκδρομή» στην Ελλάδα χωρίς ιδιαίτερο κόστος και να ψάξουν για αποδόσεις.

Παράδειγμα: Ένας Έλληνας πρώην τραπεζίτης της Goldman Sachs ονόματι Χάρης Σταμούλης, συγκέντρωσε 100 εκατ. δολάρια από πέντε άλλα αμερικανικά distress funds με στόχο να δημιουργήσει το Lead Recovery Capital 1, το οποίο θα επενδύει σε ελληνικές επιχειρήσεις με κεφαλαιακά προβλήματα.

Το γεγονός ότι τα ελληνικά ομόλογα έχουν υποχωρήσει σε τιμές mark to market κατά περίπου 65% σε σχέση με την ονομαστική τους αξία, ενώ το haircut θα γίνει στο 50% επί της ονομαστικής τους αξίας, δίνει σε αρκετά ξένα hedge funds και distress funds τις ευκαιρίες υπεραξιών αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές. Ενδεικτικά, όταν είχε δημιουργηθεί η συμφωνία της 21ης Ιουλίου πάρα πολλά βρετανικά funds είχαν «οργώσει» την ελληνική αγορά ομολόγων για να αγοράσουν ελληνικά διετή ομόλογα που είχαν την καλύτερη σχέση απόδοσης/κινδύνου και θα πρόσφεραν σίγουρα κέρδη (εφόσον δεν θα πτώχευε η Ελλάδα) της τάξης του περίπου 25% μέχρι το 2013. Σήμερα, ένα από τα μεγαλύτερα funds που εξειδικεύονται σ’ αυτό το ρόλο, το Gramercy Fund, με ενεργητικό υπό διαχείριση 2,7 δισ. δολάρια ενδιαφέρεται να αγοράσει ελληνικά δεκαετή ομόλογα με τιμή στα 16 λεπτά το 2013, όταν σήμερα διαπραγματεύονται περίπου στα 35 λεπτά. Να σημειωθεί ότι ο διαχειριστής του fund, Robert Koenigsberger, είχε πρωτοστατήσει στην αναδιάρθρωση του χρέους της Αργεντινής το 2002, αλλά και της Ρωσίας το 1998.

Βέβαια τα παραπάνω αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα όχι μιας χώρας μόνο μα του Παγκοσμίου πολιτικού πεδίου.
Η κρατική υπόσταση υπονομεύτηκε παγκόσμια από τις πολιτικές ελίτ προς όφελος διαφόρων υπερεθνικών εταιριών και οργανισμών και ιδιωτικών επενδυτών. Τα κράτη χάνουν πλέον την εξουσία τους μα και την ευθύνη που είχαν ως προς τις προνοιακές λειτουργίες τους και την αρμοδιότητα τους όσο αφορά την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, προς όφελος μερικών ιδιωτών που προσφέρουν επ αμοιβή τις πρώην κοινωνικές παροχές, κάνοντας όμως και μερικές φιλανθρωπίες,ως άλλοι Σαμαρείτες, στα πλαίσια της κοινωνικής ευθύνης τους. Αδιάφορο αν η μετάλλαξη του καπιταλισμού σε οικονομικό φιλελευθερισμό, προκαλείμαζική μείωση της εργασίας με αποτέλεσμα στρατιές ανέργων ή παραγωγή μαζικής φτώχιας. Όλοι αυτοί, οι άνεργοι και οι φτωχοί, δεν παρουσιάζουν κανένα οικονομικό ενδιαφέρον στο βαθμό που η κατανάλωση βασικών και επ αμοιβή αγαθών παραμένουν σε ικανοποιητικά επίπεδα. Κανένα Παπαδήμο δεν θα απασχολήσει ένα ποσοστό ανεργίας 20% ή ένα ποσοστό φτωχών γύρω στο 30% αρκεί το εναπομείναντα ποσοστό του πληθυσμού να καταναλώνει ικανοποιητικά τα παραγόμενα προϊόντα.

Ποιοι παίρνουν όμως τις αποφάσεις;

Η ουσία του προβλήματος συνίσταται στο γεγονός ότι η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί πλάσμα Η λαϊκή κυριαρχία που επιτάσσει το Σύνταγμα είναι στην πραγματικότητα κυριαρχία μιας οικονομικής ολιγαρχίας επί του λαού. Όπως χαρακτηριστικά εκφραζόταν ο Αλ. Σβώλος, η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί «ένα των μύθων του νεωτέρου δημοσίου βίου, απλάς προλήψεις», «πλάσματα χωρίς περιεχόμενον» Πίσω από την τυπική ισότητα και τη δημοκρατία υπάρχουν σχέσεις ανισότητας, σχέσεις εκμετάλλευσης οι οποίες φαλκιδεύουν τη δημοκρατία, την καθιστούν μορφή κυριαρχίας μιας οικονομικής ολιγαρχίας. Οι σχετικές επισημάνσεις του Αλ. Σβώλου αποκτούν επικαιρότητα: «Όχι μόνον, άλλως τε, δεν υπάρχει Λαός ως «σύνολον» ή «ενότης», αλλά τουναντίον σχηματίζονται και διακρίνονται βαθμηδόν και σαφέστερον μόνον ομάδες, τάξεις και στρώματα κοινωνικά, αντιτεταγμένα προς άλληλα, απορροφώντα εντός εαυτών τα άτομα»

Και βέβαια τον Παπαδήμο τον απασχολεί και η προώθηση των υπερεθνικών αποφάσεων καθώς και η πρακτική εφαρμογή τους.
Για τον σκοπό αυτό άλλωστε διορίστηκε πρωθυπουργός διαμέσου του παγκόσμιου τραπεζικού κεφαλαίου, μα και των διεθνών δανειοδοτικών φορέων, της ολιγαρχίας του πλούτου. Άλλωστε η χώρα είναι τμήμα της ευρωπαϊκής μα και παγκόσμιας (ΗΠΑ) φιλελεύθερης οικονομίας και ενεργεί σύμφωνα με τις συνταγές των υπερεθνικών διευθυντηρίων ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας , ΕΚΤ, ΚΟΜΙΣΙΟΝ ,ΟΟΣΑ, Λέσχη των Παρισίων, G8, G20, Tri- lateral,που καθορίζουν αναγκαστικά και τις ανάγκες της Παγκόσμιας οικονομίας.

Σε αυτόν τον μονόδρομο, που αποτελεί και την μόνη προοπτική για ανάπτυξη, εννοείται του ιδιωτικού κεφαλαίου, τα όποια προβλήματα που προκύπτουν είναι τεχνικής φύσης, που μόνο ένας τεχνοκράτης μπορεί να δώσει και τις λύσεις. Πόσο μάλλον που ο Παπαδήμος και είναι μέλος και έχει θητεύσει σε πολλούς από τους παραπάνω οργανισμούς. Πολύ δε περισσότερο, η παρουσία του στο ρόλο του διορισμένου πρωθυπουργού κρίνετε απαραίτητη και από το «ευρύ κοινό», μια και το διακατέχει το άγχος για τα σοβαρά προβλήματα που το απασχολούν και είναι τα «stress tests» των τραπεζών, η επίδραση του ελληνικού «PSI» στις ευρωπαϊκές τράπεζες, με το αν θα γίνει «haircut» του Ελληνικού «χρέους», τι θα γίνει με τις αποδώσεις των «credit default swap», τα ιστορικά υψηλά των ελληνικών CDS, με το αν ήταν ικανοποιητική η συμμετοχή των ιδιωτών στην αναδιάταξη του ελληνικού χρέους, με το ποτέ θα πάρουμε την 6 την 7 την 8 ή την 9 δόση από το ΔΝΤ ώστε να αποφύγουμε την πτώχευση, ποια ξένα think tanks και ποιες Πρεσβείες θα καθορίσουν τις εξελίξεις διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα και με το ποια είναι η άποψη του κυρίου Πασχου Μανδραβέλη για όλα τα προηγούμενα προβλήματα της οικονομίας.

Ένα άλλο προσόν του Παπαδήμου είναι το ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα ούτε για τον τρόπο λήψης των αποφάσεων ούτε όμως και για τον τρόπο εφαρμογής τους μια και λόγο του διορισμού του και όχι της εκλογής του μα και το ότι αποτελεί εξάρτημα αρχών που δεν υποχρεούνται να υπακούουν σε συντάγματα, μπορεί άνετα να αποφύγει τις δημοκρατικές διαδικασίες μα και ακόμα αυτήν την ίδια την πολιτική. Περιορισμός δηλαδή του δημόσιου πολιτικού βίου με ταυτόχρονη μεταβίβαση των αποφάσεων σε ιδιωτικά διευθυντήρια που λογοδοτούν μόνο σε μετόχους και επενδυτές.

Για αυτόν τον λόγο είναι «επικίνδυνο το να προκηρύξουμε τώρα εκλογές» όπως τιτιβίζει τυρβάζων, ο δημοσιογράφος του ΔΟΛ και εκπρόσωπος της κυβέρνησης και ωμοφάγος του Συντάγματος, Παντελής Καψής.

Μα και επ αορίστου χρόνου να κατσικωθούν στην κυβέρνηση σωστά δεν θα πράξουν μια και έχουν την έγκριση του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και του φασιστικού ΛΑΟΣ;

Άλλωστε η κεντρική εξουσία ανήκει εκ των πραγμάτων στις κεντρικές τράπεζες οι οποίες κανένα πρόβλημα δεν έχουν να παρακάμψουν τις αποφάσεις του εκλογικού σώματος. Εύκολη η παράκαμψη μια και με την βοήθεια των γραβατωμένων αποφύσεων των ΜΜΕ θα εκμεταλλευτούν τις διαιρέσεις την μεταβλητότητα και την αδράνεια του «ευρύ κοινού» οδηγώντας το στην σιωπή στην παραίτηση στην υποταγή. Μια υποταγή που προωθεί και ο αυλόδουλος γραμματέας της ΓΣΕΕ ο οποίος είναι έτοιμος να σύρει για άλλη μια φορά στο βόρβορο τον εργάτη.

Θαυμάστε τον παρακάτω διάλογο από την «κοινωνία ώρα MEGA» και στους δημοσιογράφους Δ. Καμπουράκη και Γ. Οικονομέα στις 9 Ιανουαρίου του ’12

ΚΑΨΗΣ: Ας δούμε λοιπόν το θέμα των μισθών, που είναι το πιο δύσκολο ζήτημα. Έρχεται η τρόικα και σου λέει: Δεν μου λέτε, η Ισπανία έχει 150 ευρώ χαμηλότερο κατώτατο μισθό, εσείς τι κάνετε; Εσείς, τι απαντάτε σ’ αυτό;
ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Τι είσαστε εσείς, μάγκες;
ΚΑΨΗΣ: Άρα, πρέπει να το δείξουμε αυτό – να πάρουμε εμείς πάνω μας αυτά τα ζητήματα και να τα πάρουν και οι κοινωνικοί εταίροι.
ΟΙΚΟΝΟΜΟΕΑΣ: Ναι, αλλά δεν μπορείς να ζητάς κατανόηση από την ώρα που παίρνει 600 ευρώ…
ΚΑΨΗΣ: Τώρα μιλάμε για τους κοινωνικούς εταίρους. Για τη ΓΣΕΕ, τον ΣΕΒ, για τη ΓΣΕΒΕ.
ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Για τον εργαζόμενο, ο οποίος βιώνει στη δουλειά του…
ΚΑΨΗΣ: Δεν συζητάω αυτό. Μιλάω για τις ηγεσίες. Να καταλάβουν και οι ηγεσίες, ότι έχουμε όλοι ευθύνη σε αυτή την ιστορία.

Απερίγραπτος ο ψυχικός ρύπος του Καψή. Δεν αναφέρεται στον εργάτη, δεν τον απασχολεί ο εργάτης, μα η συμπαιγνία των «κοινωνικών εταίρων». Ο μηχανισμός δηλαδή που θεμελιώνει την σύμπραξη και τα υλικά συμφέροντα των προνομιούχων ομάδων.

Από κοντά και η Καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και ηγετικό μέλος του κοινωνικού συνδέσμου των Αρίστου Δοξιάδη του Στουρνάρα και του Απόστολου Δοξιάδη,Αντιγόνη Λυμπεράκη η οποία δηλώνει: «Το θέμα για το κόστος εργασίας, τον κατώτατο μισθό, τον 13ο και 14ο θα έπρεπε να μας είχαν απασχολήσει χρόνια πριν, καθώς η ανταγωνιστικότητα μας πήγαινε στο γκρεμό»

Δείτε την κυρία αυτή να καταθέτει εξαργυρώνοντας τις «αγωνιστικές περγαμηνές» της:

Για τον δε διευθυντή του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ Σάββα Ρομπόλη, το μόνο που τον απασχολεί από την κατάργηση των δώρων και την νέα μείωση μισθών είναι τα «ασφαλιστικά ταμεία που θα χάνουν κάθε χρόνο 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ».

Η Βία και η αναλγησία τους δεν παρουσιάζει την αμεσότητα που παρουσίαζε σε άλλες εποχές. Σήμερα την εξωραΐζουν με προεδρικά διατάγματα με κανόνες δικαίου και με νομοθετήματα που προέκυψαν μέσο «διαλόγου» ,πρακτικές που κρύβουν τις κάνες των όπλων. Σιγά σιγά το κεφάλαιο θέτει υπό τον έλεγχο του την πολιτική εξουσία σε σημείο ο «μορφωμένος»από τα μμε να είναι ανίκανος να ξεχωρίσει το δημόσιο από το ιδιωτικό συμφέρων.

Λεπτομέρειες όμως όλα τα παραπάνω. Αυτό που προέχει είναι η «κόκκινη γραμμή της σωτηρίας της χώρας» η οποία θα επιτευχτεί άμα το μηνιάτικο των 750 ευρώ (μεικτά) του κατώτατου μισθού του εργαζόμενου γίνει 600 ευρώ (μεικτά)…

Η πληροφόρηση του λαού είναι απολύτως ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα ενώ η δημόσια συζήτηση περιορίζεται ασφυκτικά και είναι απολύτως εκβιαστική. Βάση της όποιας συζήτησης θεωρείται η αποδοχή της αφαίρεσης των λαϊκών κατακτήσεων.

Μήπως όμως αν αυτό το έρμο «ευρύ κοινό» είχε ενημερωθεί ικανοποιητικά θα προτιμούσε την αύξηση των δαπανών για την υγεία και όχι την κρατική χρηματοδότηση των ζημιών των τραπεζών;

Την ανοιχτή σε όλους και πλήρη δημόσια παιδεία από τις επιδοτήσεις των εφοπλιστών;

Τις δημόσιες επενδύσεις σε όλο το φάσμα των παραγωγικών διαδικασιών με την ταυτόχρονη αύξηση της εργασίας όλων , από τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ, με τη μορφή διμερών πιστώσεων στο ΔΝΤ;

Αντίθετα, «βασικό και προσφιλές θέμα της αστικής προπαγάνδας είναι η συστράτευση όλων για την εφαρμογή της απαιτούμενης πολιτικής ώστε να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη και στο ευρώ. Αρθρα επί άρθρων και αναλύσεις επί αναλύσεων για τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να μην καταστραφεί η χώρα αν επιστρέψει στη δραχμή, για πτώση βιοτικού επιπέδου μιλούν και ας καταστρέφεται η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα για τα οποία ετοιμάζουν νέα σφοδρή επιδρομή σε ό,τι απέμεινε από μισθούς, συντάξεις, μαζί με τα άγρια φοροχαράτσια, αλλά και τις δραστικές περικοπές σε παροχές Υγείας, Πρόνοιας, στην Παιδεία κλπ. ωθώντας τα ήδη στην εξαθλίωση. Η πείνα έχει χτυπήσει πολλά λαϊκά νοικοκυριά γι’ αυτό πλασάρουν ως διέξοδο τις συνταγές επιβίωσης της γερμανικής κατοχής. Ζητούν απ’ το λαό να αυτοκτονήσει και να εγκλωβιστεί στο δίλημμα ευρώ ή δραχμή, όταν γνωρίζουν ότι το ευρώ κλυδωνίζεται από την κρίση και τις αντιθέσεις που μαστίζουν τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, ότι η πλήρης χρεοκοπία της Ελλάδας δεν εξαρτάται από το λαό. Το κεφάλαιο από την κρίση πάνε να σώσουν, δε νοιάζονται για το λαό. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Στα κάλπικα διλήμματα να απαντήσει ο λαός με αντεπίθεση, ρήξη και ανατροπή, για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, που θα διαγράψει μονομερώς το χρέος» (Ριζοσπάστης)

Μα για το «ευρύ κοινό» αυτό που προέχει προς το παρόν είναι η επιβίωση, και η ανεύρεση του μεροκάματου.

Καλά θα κάνουν όμως τα ιερατεία του Παπαδήμου και οι συν αυτού αποφύσεις να προσέξουν αυτούς που σιωπούν μέσα στην καρτερία τους,ή τον φόβο τους.

Διότι η απόγνωση παντού και πάντα είναι ο προθάλαμος της έκρηξης.

http://parallhlografos.wordpress.com/2012/01/12/%CE%BF-%CF%89%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82/

Η ελευθερία του λόγου και η ανελευθερία των άλλων

2012-01-12T20:15:00.000+02:00

Γιώργος Σιακαντάρης

Συνέβη και αυτό. Σ’ αυτήν την ωραία χώρα, που αν μη τι άλλο εκεί που φαίνεται πως πάμε να πλήξουμε, βρίσκεται πάντα κάποιος, ο οποίος με την παράστασή του κατορθώνει να μας κάνει να ευθυμήσουμε ή να αγανακτήσουμε ή τουλάχιστον με τον χρωστήρα του χρωματίζει τη σημερινή γκρίζα πραγματικότητα. Πριν λίγες μέρες κάποιοι εισέβαλλαν σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό, δήλωσαν αλληλέγγυοι με τους «αγωνιστές του Επαναστατικού Αγώνα» και διάβασαν μια ανακοίνωση υπεράσπισής τους.

Αυτό βεβαίως δεν γίνεται για πρώτη φορά. Μια ακόμη φορά, απ’ όσο θυμάμαι, είχαν καταλάβει τον 9,84 κάποιοι άλλοι ( ή οι ίδιοι;) «επαναστάτες». Η διαφορά όμως βρίσκεται στο ότι ενώ στον 9,84 οι δημοσιογράφοι είχαν καταγγείλει την εισβολή ως βάναυση καταπάτηση κάθε έννοιας ελευθερίας, στην τελευταία περίπτωση ένας «δημοσιογράφος» ανέλαβε την υπεράσπιση των «παιδιών». Μιλώ γι’ έναν «δημοσιογράφο» γιατί φυσικά η πλειοψηφία των δημοσιογράφων του σταθμού υποφέρουν πιο πολύ απ’ όλους, όταν κάποιος καταλύει τις ελευθερίες τους στο όνομα της δικής του αντίληψης για την ελευθερία.

Αυτά λοιπόν «τα παιδιά», που υμνούν την ατομική βία είναι κάποια άτομα τα οποία τους έχει στερήσει αυτή η «τυπική αστική δημοκρατία» το δικαίωμα να κραυγάζουν και να διαδίδουν το φαλαγγίτικο σύνθημα τους «Ζήτω ο Θάνατος». Αυτό το κίβδηλο και «φασιστικό» σύστημα δεν τους επιτρέπει να έχουν δημόσιο λόγο, για να κηρύξουν τις θανατηφόρες «ιδεολογίες» τους, στο όνομα μάλιστα του αναρχισμού, ο οποίος είναι η κατεξοχήν ιδεολογία υπεράσπισης της ατομικής ευθύνης και ελευθερίας. Βρίσκονται λοιπόν, κατά τους διάφορους χαριτόβρυτους δημοσιογράφους, εν δικαίω, όταν καταλαμβάνουν σταθμούς και μεταδίδουν τα μηνύματα τους.

Η οργή όμως του «δημοσιογράφου» ξεχείλισε, όταν τόλμησαν να έρθουν κάποιοι αστυνομικοί να συλλάβουν αυτά τα άτομα που είχαν καταλάβει τον σταθμό. Μα εμείς κτυπιόταν ο «δημοσιογράφος» δεν τους διώξαμε, τους δεχτήκαμε (με ανοικτές αγκάλες για την ακροαματικότητα;), αυτοί καθόλου δεν άσκησαν βία εναντίον μας, γιατί λοιπόν αυτά τα κακά όργανα της τάξης δεν τους αφήνουν να αποχωρήσουν ήσυχα, να πάνε στη δουλειά τους. Ακούστηκε και αυτό πως οι αστυνομικοί δεν άφηναν «τα παιδιά» να πάνε στη δουλειά τους. Αυτό όμως που με «έβγαλε από τα ρούχα μου» ήταν όταν έγινε η συνήθης προσφυγή στην αποδιδόμενη στον Βολταίρο ρήση (δεν υπάρχει σε κανένα από τα βιβλία του, άρθρα ή επιστολές), «διαφωνώ με την άποψή σου, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι τέλους το δικαίωμά σου να τη λες».

Πόσες και πόσες ανοησίες δεν έχουν νομιμοποιηθεί στο όνομα αυτής της φράσης, που αν την είπε ποτέ ο μεγάλος φιλόσοφος θα κοπανούσε το δικό του «Φιλοσοφικό Λεξικό» στο κεφάλι σ’ όσους την επικαλούνται για να νομιμοποιήσουν την τρομοκρατική βία; Κάθε λαϊκισμός καταφεύγει, συνήθως στο μόνο πράγμα που νομίζει πως γνωρίζει από τον Βολταίρο, για να υπερασπίσει το δικαίωμά του να «κοροϊδεύει» και να εξαπατά τους πολίτες. Δεν υπάρχει χειρότερος και ποιο επικίνδυνος λαϊκισμός από εκείνον, ο οποίος στο όνομα της υπεράσπισης της ελευθερίας του λόγου, αναλαμβάνει να καλύψει και να καλυφθεί πίσω απ’ εκείνους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η ελευθερία του δικού τους λόγου και η ανελευθερία των άλλων.

Υπάρχουν τέτοια «μικρά» περιστατικά της ζωής αυτής της χώρας, δες και τη στάση Κουλούρη, τα οποία επιβεβαιώνουν πως είναι η μόνη χώρα στην οποία εφαρμόζεται με απόλυτη ακρίβεια η καντιανή προσταγή, «να ενεργείς με τέτοιο τρόπο, ώστε η αρχή που ενυπάρχει στην κάθε πράξη σου, να γίνεται οικουμενικός νόμος». Κάνουν λάθος αυτοί που υποστηρίζουν πως εδώ είναι Ελλάδα και τέτοια πράγματα δεν γίνονται. Γίνονται, μόνο που έχουν αρνητικό πρόσημο. Συμπεριφορές Κουλούρη, χαριτόβρυτοι λαϊκισμοί και άλλα παρόμοια είναι αυτοί οι ακούραστοι φάροι που πάντα φωτίζουν τα πλοία της ανομίας και της περιφρόνησης προς την αυταξία της ανθρώπινης ζωής. Είναι οι φάροι που συνθέτουν εκείνη την ιδεολογία, η οποία εξαρτά την πίστη και τον σεβασμό προς τους νόμους, μόνο αν τους τηρούν όλοι οι άλλοι. Είναι εκείνοι οι φάροι που θεωρούν πως φωτίζουν τα «επαναστατικά φλάμπουρα», ενώ στην ουσία δημιουργώντας συνθήκες ανομίας δίνουν τη δυνατότητα στον κάθε ισχυρό (πολιτικά ή οικονομικά) να κάνει ότι θέλει. Είναι εκείνοι οι φάροι, οι οποίοι έχουν μεγάλοι ευθύνη για το σημερινό ελληνικό ναυάγιο.

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD

Κατατέθηκε στη Βουλή ο νέος νόμος για τα ναρκωτικά. Αποποινικοποιείται το αδίκημα για ίδια, αποκλειστική

2012-01-12T20:10:00.000+02:00

Δημήτρης Κυριαζής

Με το νέο νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή επιχειρείται για πρώτη φορά στη χώρα μας η «πλήρης αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών». Τα βασικά στοιχεία του νέου «Κώδικα Ναρκωτικών» είναι τα παρακάτω:

Με το νέο νόμο η χρήση ναρκωτικών δεν αποτελεί πια αξιόποινη πράξη. Η προμήθεια, κατοχή ναρκωτικών και η καλλιέργεια φυτών κάνναβης σε αριθμό ή έκταση που δικαιολογούνται για την αποκλειστική χρήση του δράστη τιμωρούνται με πταισματική ποινή (κράτηση μέχρι τριών μηνών ή πρόστιμο μέχρι 1.000 ευρώ).

Τυποποιείται ως βασικό έγκλημα η παράνομη διακίνηση ναρκωτικών, χαρακτηρίζεται ως κακούργημα και τιμωρείται με ποινή κάθειρξης και σωρευτικά με χρηματική ποινή και διατηρούνται οι παρεπόμενες ποινές (απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος, δήμευση περιουσίας, απαγόρευση διαμονής κτλ.)

Καθιερώνεται για πρώτη φορά το δικαίωμα στη θεραπεία και ένταξη σε προγράμματα απεξάρτησης του εξαρτημένου κρατουμένου και προβλέπεται η δυνατότητα επιβολής εναλλακτικών μέτρων απεξάρτησης από το δικαστήριο.

Ηπιότερη μεταχείριση προβλέπεται και για τον δράστη διακίνησης μικροποσότητας ναρκωτικών υπό συγκεκριμένα κριτήρια όπως είναι η πιεστική ανάγκη εξασφάλισης της δόσης, η έλλειψη σκοπού κέρδους και η ψυχολογική πίεση που ασκείται στον δράστη από άλλους χρήστες.

Αυστηρότερες ποινές για κακουργηματικές πράξεις σε σχέση με ναρκωτικά επιφυλλάσονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα που εργάζονται σε ευαίσθητους χώρους όπως είναι τα στρατόπεδα, τα σχολεία, οι φυλακές, τα φαρμακεία κτλ. Τα πρόσωπα αυτά απειλούνται με κάθειρξη τουλάχιστον 10 ετών και σωρευτική χρηματική ποινή από 50.000 έως 500.000 ευρώ.

Οι ιδιαίτερα σοβαρές περιπτώσεις, όπως η κατ' επάγγελμα μεγαλοδιακίνηση ή χρηματοδότηση μεγαλοδιακίνησης ναρκωτικών, τιμωρούνται με ποινή ισοβίων ή και με πρόσκαιρη κάθειρξη 10-20 ετών και χρηματική ποινή, που μπορεί να φθάσει και τις 600.000 ευρώ.

Η πιο όμορφη Ανατολή

2012-01-09T14:35:00.002+02:00

ΕΞΩΣΤΗΣ | ΠΑΡΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Δημήτρης Γκιούλος

Ας γίνει η οργή μου χάδι,
να χαϊδέψει το διπλανό,
το συνοδοιπόρο μου,
και μετά ας ενώσουμε τις οργές μας,
χέρια στιβαρά, καθάρια όπλα,
και μετά τη μάχη -ξέρω θα ‘ναι σκληρή-
να σηκώσουμε μαζί το βάρος
που μας πλακώνει τα φτερά
και λιώνει την ελπίδα λίγο-λίγο
και ας πετάξουμε ψηλά.

Έλα μαζί μου,
μη φοβάσαι,
δες πόσο πράος είμαι πια,
έλα και θα σου δείξω την πιο όμορφη Ανατολή,
την πρώτη της «Ουτοπίας» μας…

▲ Φωτογραφία από τον Δημήτρη Γκιούλο.

http://duendemagazine.gr/issue/17/article/357/%CE%97+%CF%80%CE%B9%CE%BF+%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B7+%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE.html

Οι Καταραμένοι Ποιητές ( Les Poetes Maudits)

2012-01-08T19:15:00.000+02:00

Της Κατερίνας Σαμψώνα

Σύμφωνα με την Γαλλική μετάφραση , Καταραμένοι Ποιητές είναι οι ποιητές που διάγουν τη ζωή τους έξω από τα κοινωνικά πλαίσια ή και ενάντια σε αυτά. Η κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών, η τρέλα, το έγκλημα, η βία, και γενικά κάθε κοινωνική πράξη που δεν εντάσσεται στα συνηθισμένα κοινωνικά πρότυπα, όπως και ο πρόωρος θάνατος είναι τυπικά στοιχεία της βιογραφίας ενός καταραμένου ποιητή.

Από τους πρώτους Καταραμένους ήταν οΒιγιόν Φρανσουά. Γεννήθηκε το 1431 στο Παρίσι και πέθανε το 1489. Το πραγματικό του όνομα είναι Φρανσουά ντε Μονκορμπιέ, το άλλαξε όμως προς τιμή του δασκάλου και προστάτη του Γκιγιόμ Βιγιόν. Έζησε ζωή πολυτάραχη και συχνά ήρθε σε σύγκρουση με το νόμο. Καταδικάστηκε πολλές φορές σε φυλάκιση και κινδύνευσε επανειλημμένα να σταλεί στην αγχόνη. Θεωρείται ο πρώτος μεγάλος λυρικός ποιητής της Γαλλίας στα νεότερα χρόνια. Στο έργο του διακρίνεται η θλίψη, ο σαρκασμός, η συγκίνηση και το κωμικό στοιχείο. Χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια και δύναμη έμπνευσης. Έργα του: "Διαθήκη", "Μπαλάντα των κρεμασμένων ή Επιτάφιος του Βιγιόν", "Μεγάλη Διαθήκη" (1461), "Κληροδότημα ή Μικρή Διαθήκη" (1456) κ.ά.

Η φράση όμως Καταραμένοι Ποιητές κατοχυρώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Αλφρέντ ντε Βινύ στο δραματουργικό του έργο του 1832 Stello όπου αποκαλεί συλλογικά τους ποιητές ως τη ράτσα των παντοτινά καταραμένων από τους ισχυρούς της γης

Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ , γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 9 Απριλίου 1821 και απεβίωσε στις 31 Αυγούστου 1867, ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γαλλικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Κατά την διάρκεια της ζωής του, ο Μποντλαίρ υπέστη αρνητική κριτική για τα έργα του και την θέμά του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατανόησαν. Η εφημερίδα Φιγκαρό της 5ης Ιουλίου 1857 έγραψε τα εξής σχετικά με την πρόσφατη εμφάνιση των Ανθέων του Κακού: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του Κου Μποντλαίρ. Όμως ορισμένα άλλα δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα—για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα».

Ο Μποντλαίρ σήμερα αναγνωρίζεται ως μέγας ποιητής της γαλλικής και της παγκόσμιας Λογοτεχνίας και συγκαταλέγεται μεταξύ των κλασικών. Χαρακτηριστικά, ο Μπαρμπέ ντ' Ορεβιγί τον αποκάλεσε «Δάντη μιας παρηκμασμένης εποχής».

Σε ολόκληρο το έργο του, ο Μποντλαίρ προσπάθησε να ενυφάνει την Ομορφιά με την Κακία, την βία με την ηδονή (Une martyre), καθώς και να καταδείξει την σχέση μεταξύ τους. Παράλληλα με την συγγραφή ποιημάτων σοβαρών (Semper Eadem) και σκανδαλιστικών για την εποχή (Delphine et Hippolyte), κατόρθωσε επίσης να εκφράσει την μελαγχολία (Mœsta et errabunda) και την νοσταλγία (L' Invitation au voyage).

O Πολ Βερλαίν γεννημένος στις 30 Μαρτίου του 1844 και απεβίωσε στις 8 Ιανουαρίου του 1896 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος ποιητής που συνδέθηκε με τη σχολή του παρνασσισμού και αργότερα αποτέλεσε ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος του συμβολισμού και της Παρακμής. Ο Βερλαίν χαρακτηρίζεται ως ένας καθαρά λυρικός ποιητής που σημάδεψε μία μετάβαση από το ρομαντισμό στο κίνημα του συμβολισμού, και διακρίνεται για τo μουσικό αποτέλεσμα της γραφής του, μέσα από τη χρήση αρκετών μυστικών της γαλλικής προσωδίας, όπως τις παρηχήσεις, τις συνηχήσεις και τους ανισοσύλλαβους στίχους. Παρά το γεγονός πως το έργο του επέδρασε καταλυτικά στη διαμόρφωση του συμβολισμού, ο ίδιος αργότερα τον αποκήρυξε, καθώς το κίνημα απέκλινε ακόμα περισσότερο από τις παραδοσιακές ποιητικές φόρμες, ενώ ο Βερλαίν υποστήριζε την αναγκαιότητα ορισμένων, όπως για παράδειγμα της ομοιοκαταληξίας του στίχου.

Και ερχόμαστε στον Αρθούρος Ρεμπώ του οποίου το πλήρες όνομα ήταν Ζαν-Νικολά-Αρτύρ Ρεμπό, γεννημένος στις 20 Οκτωβρίου 1854 απεβίωσε στις 10 Νοεμβρίου. Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του συμβολισμού, με σημαντική επίδραση στη μοντέρνα ποίηση, παρά το γεγονός πως εγκατέλειψε οριστικά τη λογοτεχνία στην ηλικία μόλις των είκοσι ετών. Από το σύνολο του έργου του ξεχωρίζουν οι ποιητικές συλλογές Εκλάμψεις και Μια Εποχή στην Κόλαση. Η τελευταία υπήρξε το μοναδικό βιβλίο του Ρεμπώ που δημοσιεύτηκε κατόπιν επιθυμίας και ενεργειών του ίδιου, ενώ σημαντικό μέρος των ποιημάτων του δημοσιεύτηκαν ενόσω ήταν εν ζωή αλλά χωρίς τη συγκατάθεσή του ή εν αγνοία του.

Γεννήθηκε στη Γαλλική αγροτική πόλη Σαρλβίλ των Αρδεννών, όπου έζησε τα νεανικά του χρόνια, πριν ξεκινήσει τα ταξίδια του σε πολυάριθμες πόλεις της Ευρώπης. Στη διάρκεια του πολυτάραχου βίου του ταξίδεψε σε δεκατρείς διαφορετικές χώρες και έζησε ως ζητιάνος, μισθοφόρος, εργάτης, παιδαγωγός και ναυτικός, παράλληλα με τη συγγραφική δραστηριότητα. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, έχοντας ήδη εγκαταλείψει την ποίηση, περιπλανήθηκε στην βορειοανατολική Αφρική όπου εργάστηκε ως έμπορος και εξερευνητής, την ίδια περίοδο που άρχισε να αναγνωρίζεται το ποιητικό έργο του μεταξύ των λογοτεχνικών κύκλων του Παρισιου

Ο Ιζιντόρ Ντυκάς ,( 4 Απριλίου 1846 - 24 Νοεμβρίου 1870), ήταν γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Λωτρεαμόν ή Κόμης του Λωτρεαμόν. Πρόκειται για Γάλλο ποιητή, δημιουργό των Ασμάτων του Μαλντορόρ που αποτελούν και το σημαντικότερο έργο του. Ο Ιζιντόρ Ντυκάς γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο (Ουρουγουάη) την περίοδο που ο πατέρας του εργαζόταν στο γαλλικό προξενείο. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από τα Άνω Πυρηναία και φαίνεται πως διέθετε μία αξιόλογη περιουσία, αν και τα περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ντυκάς δεν είναι ως σήμερα εξακριβωμένα. Γνωρίζουμε πως ο Ντυκάς ταξίδεψε στο Παρίσι με σκοπό να δώσει εξετάσεις στην Πολυτεχνική Σχολή και στη Σχολή Μεταλλειολόγων, περίπου τον Αύγουστο του 1867. Το 1868 δημοσίευσε το πρώτο από Τα άσματα του Μαλντορόρ, έργο που ολοκληρώθηκε περίπου ένα χρόνο αργότερα και περιελάμβανε συνολικά έξι άσματα, γραμμένα σε πεζό λόγο αλλά κατά βάση ποιητικού χαρακτήρα. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Κόμης του Λωτρεαμόν, ονομασία που πιθανόν να στηρίζεται στο γαλλικό μυθιστόρημα Λωτρεαμόν (Lautreamont) του Eugène Sue. Το 1870 δημοσίευσε τη συλλογή Poésies (Ποιήματα) και την ίδια χρονιά, στις 24 Νοεμβρίου πέθανε στην κατοικία του στο Παρίσι. Σχετικά με την αιτία του θανάτου του έχουν διατυπωθεί διάφορες εκδοχές και σύμφωνα με την επικρατέστερη ο θάνατός του προήλθε από κάποια μολυσματική αρρώστια.

vlepo.org